Het brilletje van Anne-Jo

Deze week zag ik...

2011-07-01T10:59:00.000-07:00

...in de mooiste boekhandel waar ik ooit geweest ben voor een prikkie dit boek liggen. Haken kan ik zo'n beetje met mijn ogen dicht, maar leren breien wil ik ook al een tijdje. Recht en averecht breien lukt wel, maar zodra ik een steek laat vallen, ben ik (en is vooral mijn breiwerk) reddeloos verloren. Toen ik dit boek zag liggen, werd ik weer helemaal jaloers op al die handige breisters.

...voor het eerst het plaatselijke breicafé van binnen. Het zit nota bene bij mij in de straat. Ik had vandaag pas aan het eind van de middag tijd om erheen te gaan, maar volgende week vrijdag ga ik proberen om er eerder te zijn. Wellicht dat ik dan toch binnenkort leer breien.

...wol in vrolijke kleurtjes om een kussen van te haken. Het blauwe bolletje is alleen paars, maar dat snapte de camera niet. Nu moet ik mijn haaknaald nog zien te vinden...

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Zeg, ken jij de uienman?

2011-06-28T00:57:00.000-07:00

Zo niet, dan introduceer ik hem met gepaste trots bij u. Gepaste trots, omdat ik hem al wel ken.
Het zit zo: ik heb dit jaar in de achtertuin een bescheiden moestuin aangelegd. Ik vind het namelijk romantisch, mijn ecologisch geweten sussend en bijzonder rustgevend om in die tuin aan het werk te zijn en daar onbespoten groentjes en fruitjes te verbouwen.
Sommige dingen aangaande het fenomeen moestuin wist ik, maar meer dingen wist ik niet. Zo wist ik niet hoe hoog mijn slaplantjes moesten zijn, voor ik ze mocht verpoten. Wel wist ik, dat men daarmee 'te laat' kan zijn. Dat leek mij geen pretje en dus wilde ik weten waar ik aan toe was.
Ik had deze informatie natuurlijk kunnen terugvinden in Het moestuinboek of op het internet, maar ik besloot tot een gezelliger onderneming.

Ik ben een enthousiaste Postcrosser en maak dus nog wekelijks en soms dagelijks gebruik van de brievenbus. Ik doel op de rode bus die op stoepen staat en waarin men papieren post kan deponeren. Zo'n brievenbus. Geen inbox; die verfoei ik. (U vermoedt inmiddels een hak en een tak, maar die zijn er niet. Alles hangt samen, wees gerust.) Onderweg naar de brievenbus, kom ik altijd langs een Moestuin. Een waarbij vergeleken die van mij een Madurodamexemplaar lijkt en dan ook nog een rommelige. Deze Moestuin brengt reusachtige oogsten op, heeft oogverblindend rechte bedden en een hek erlangs dat zegt: 'Ik sta hier omdat jullie anders 's nachts sla, bonen, aardappels, wortelen, rode kool, spinazie, boerenkool, prei, andijvie, Chinese kool, uien, kroten, tomaten, aardbeien, rode bessen, bramen en frambozen komen jatten om je vervolgens een indigestie te schranzen.' Op deze Moestuin is dag in dag uit, behalve op zondag, een krasse oude baas met klompen, een ribbroek en bretels aan het werk, in het zweet zijns aanschijns. Zijn vrouw zit soms met een boek op een stoeltje bij het schuurtje.
In februari had ik de man gecomplimenteerd met zijn indrukwekkende Moestuin en opgebiecht dat ik ook een moestuintje wilde beginnen in de achtertuin. 's Mans ogen begonnen te glimmen, verheugd als hij was om een 60minner die een Moestuin ambieerde en hij vroeg of ik al pootuitjes gekocht had. Ik zei hem dat dat niet het geval was en hij zei opgelucht: 'Dat moet je ook niet doen, hoor, want dan moet je gelijk een kilo kopen en daar heb je veel te veel aan en dat is zonde. Jij krijgt van mij wat pootuitjes.' Ik moest mijn handen ophouden en daar goot hij prachtige kleine, goudgele uitjes in. Zo kwam het dat mijn modieuze tas nog steeds een licht uienaroma verspreid en dat ik er een vriend bij heb.
Ik weet inmiddels van een van de Buurvrouwen Die Alles Weten hoe de man heet, maar dat heb ik zo gauw mogelijk verdrongen, want de man moet geen naam hebben, want dan is hij geen held meer. De man heet gewoon de Uienman.
Welnu, aan deze uienman heb ik gevraagd hoe hoog slaplantjes moeten zijn, wil men ze kunnen verpoten. Met zijn grote handen gaf hij de hoogte aan om vervolgens wat rodekoolplantjes en wat spitskoolplantjes voor me af te spoelen. Die was hij toch aan het uitdunnen en anders zou hij ze toch maar weggooien.


Plantjes van de uienman


Zo staan ze er nu bij

Toen de slaplantjes, die in ongeveer zes groepjes bij elkaar stonden, waardoor het er zes leken te zijn, groot genoeg waren, heb ik de worteltjes voorzichtig ontward en er 30 terug geplaatst. Slechts 30. In totaal waren het er namelijk 188.
Ik moet nog veel leren. Van de Uienman.

These are a few of my favourite things

2011-06-19T02:40:00.000-07:00

Geïnspireerd door haar, presenteer ik u vijf dingen waar ik blij van word.

De Jansen (Niet rijk, wel smaak), die pas aan haar tweede jaargang bezig is, mag van mij een klassieker worden. Het is het ideale blad voor vrouwen die er zowel van genieten om in regenlaarzen over de camping te klotsen als om in een halterjurkje en op hoge hakken door Rome te slenteren. Als je het leuk vindt om voor weinig geld een leuk tafeltje op de kop te tikken en daar dan een mooie designlamp boven te hangen, kun je met Jansen heerlijk ontspannen.
Deze week was ik geveld door een griepje en stelde manlief voor om chocoladekoekjes voor me te kopen, maar omdat ik nog steeds de ambitie heb om wat af te vallen, heb ik, met pijn in mijn hart weliswaar, bedankt voor de koekjes. In plaats daarvan kreeg ik deze Jansen en daar heb ik, gehuld in ik-ben-ziek-dus-ik-hoef-niet-mijn-best-te-doen-om-er-leuk-uit-te-zien-kleren en met een grote kop thee op de bank van genoten!
Vriendelijk verzoek aan de mensen van Jansen, mochten ze Het brilletje van Anne-Jo lezen -ik verbeeld mij niets-: willen jullie vragen aan Marc Heldens, die een leuk artikel schreef over twee vintage-pioniers, of hij nooit meer dit wanstaltige anglicisme wil gebruiken: "Bij verre waren zij de eerste vintage-dealers van Nederland." Mijn taalpuristische oog ging er hevig van tranen!

Van ossengalzeep geniet ik om meerdere redenen. De eerste reden is dat de verpakking zo mooi is. De kleuren, de typografie, alles klopt gewoon! En dat al sinds 1851!
De tweede reden is dat ik het een geruststellend product vind. 'Verwijdert vlekken met natuurlijke ossengal'. Niets: tot 75% schonere was, of: Vertrouw roze, vergeet vlekken (ook al ontsieren ze nog steeds uw lievelingstopje), maar stoere taal! Daar durf je als Hollandse huisvrouw je pas gekochte witte shirtje met sinaasappelfruithapvlekken met een gerust hart aan toe te vertrouwen.
Bovendien is het niet zo'n hip product dat zijn werkzaamheid moet bewijzen door duur te zijn (NU: 500 gram voor €7,99), maar kost een blokje van 90 gram, waar ik al een jaar of drie vet- en andere akelige vlekken mee verwijder, nog geen twee euro.

Een reeds lang vergane versie van dit boekje, hebben mijn broertje en zusje en ik als kind aan snippers gelezen. Toen ik dit exemplaar op Marktplaats zag, heb ik dan ook niet nagedacht, maar het gekocht.
Komende uit een familie van perfectionisten, hoor ik nog regelmatig van mijn vader: 'Bedenk goed wat er met de stoelpoten van Tielse Flipje gebeurde, hè!' (voor de leken onder u: om de stoelpoten op gelijke lengte te krijgen, werd er steeds een paar centimeter van de langste afgezaagd, tot de stoel geen poten meer had. En nu als de wiedeweerga zorgen dat u 't Grote Flipboek te pakken krijgt! )

Prints als deze. En ansichtkaarten. Waar ik dus dubbel zo blij van word: een blik met deze print waar mijn voorraad kaarten in past.

De boeken van Cissy van Marxveldt met de geweldige illustraties. Ik loop dan weer niet zo warm voor allerlei poppetjes uit bekende films of games, waar manlief wel blij van wordt. Van manlief zelf word ik wel blij, dus mag deze bobblehead per gratie een plankje delen met Marijke.

Deze week zag ik...

2011-06-17T04:54:00.000-07:00

...Astrantia (Zeeuws knoopjes) bij de bloemenman

en iets later bij mezelf in een vaas staan.

...bloemen in de rotsplantjes die mijn schoonmama in een bakje had gezet voor op de tuintafel.

...de wonderbaarlijke herrijzenis van de krootjes die ik verpoot in plaats van uitgedund had.

...een stuk of vijf aardbeienplantjes opkomen tussen de tomatenplanten en de uien, terwijl ik maar drie aardbeienzaadjes in de grond had gestopt en dat ook nog eens een meter of vijf verderop. Daar staan ze al in bloei en nu hebben ze dus broertjes en zusjes gekregen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Weelde

2011-06-15T01:19:00.000-07:00

Oregano

Margrieten

Campanula

Deze week zag ik...

2011-06-10T00:49:00.000-07:00

... de schilder, die de buitenkant van ons huis redt, niet, want hij had een bacteriële oorontsteking. Dat wilde u natuurlijk eigenlijk niet weten. Ik ook niet per se, maar zielig is het wel.

...onszelf als pubers na een feestje op de bank slapen, omdat Jonathan de binnenkant van het huis is gaan redden en begon bij onze slaapkamer, die nu heerlijk naar verf ruikt. Hoera, mijn man is klusser!

...Theije een poging doen om het behang boven de box bruin te verven, door met een natgesabbeld kaakje op de muur te krijten.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

De eerstelingen van de oogst

2011-06-08T01:09:00.000-07:00

De egel ontmoet de hoogmoedige haas

2011-06-06T02:07:00.000-07:00

Zaterdag was het zover: de jaarlijkse kunst- en boekenmarkt vond weer plaats. Ik heb schatten van (kinder-) boekjes opgedolven tussen het stof van de streekromans vandaan.
Zo had tot mijn verbazing om 14:00 uur des middags nog niemand het grote boek van Richard Scarry gekocht voor het luttele bedrag van €1,75. Misschien lag het aan de vergeelde sticker op de voorkant die er niet meer geheel zonder inspanning af te halen viel, maar na wat gepoets met terpentine heb ik hem er toch van afgekregen.

De teksten in het Richard-Scarryboek zijn vast een doorn in het oog van de hedendaagse feministen, maar ik zag er een profetische erkenning van mijn inspanningen als thuisblijfmoeder in.

Het tinnen soldaatje had ik, wellicht tot mijn schande, nog nooit gelezen, maar de plaatjes zijn zo mooi dat ik dat zeker binnenkort op een rustig moment wil doen. Het is natuurlijk ook een geweldig boek om te zijner tijd uit voor te lezen!

Bij een ander kraampje kocht ik, voor de verdacht lage prijs van 1 euro, het Sprookjeskwartet en het Jan-Jans-en-de-kinderenkwartet. Ik heb zelfs nog even gecontroleerd of ze wel compleet waren, want dat leek mij onmogelijk gezien de lage prijs, maar jawel, alle kwartetten waren compleet.

Hieronder ziet u het kwartet van Roodkapje en het kwartet van De haas en de egel. Als u op de foto klikt, kunt u de archaïsche beschrijvingen lezen. De zwarte Piet is in dit geval de wolf.

De spelregels zijn duidelijk en met historische beleefdheid opgesteld. Zo wordt er uitgelegd dat het krijgen van een kwartet 'gebeurt door navraag naar de aan een kwartet ontbrekende kaarten. ' En: 'Indien de ,,ondervraagde" de gezochte kaart echter niet heeft, dan mag deze gaan vragen, tot dat de ondervraagde speler de verlangde kaart niet heeft.'

Ook het vermelden waard is in dezen dat, ten tijde van het uitbrengen van het Jan-Jans-en-de-kinderenkwartetspel, het kennelijk nog normaal gevonden werd om in het openbaar borstvoeding te geven.

Tegenwoordig wordt er beweerd dat het beeld van vrouwen in de media en met name het feit dat grote modehuizen hun couture alleen willen showen op het lijf van graatmagere anorexiameisjes in belangrijke mate bijdraagt aan een onrealistisch schoonheidsideaal bij kwetsbare pubermeisjes.
Ik meen in Jans een adept van dit schoonheidsideaal gevonden te hebben!

Jan, Jans en de kinderen waren jarenlang, tezamen met Kuifje, de stripfiguren die bij ons thuis in de lectuurmand slingerden. Volgens mijn vader konden de strips van Jan, Jans en de kinderen zelfs in de kerkbode en met die sanctionering werden er altijd stapels van ingeslagen voor we in de zomervakantie een paar weken weggingen.
De strips hebben een diepe indruk op mij en mijn broertje en zusje nagelaten. Zo wordt er nog altijd 'Iep, knars, iep, knars!' geroepen wanneer er iemand op een gammele fiets passeert en heeft in mijn huwelijk zelfs de uitdrukking 'k Ben fliefd, kwil soene!', zijn intrede gedaan.
Jan Kruis moest eens weten...

Deze week zag ik...

2011-06-03T11:04:00.000-07:00

...een rood waarschuwingslampje:
zodra je op de markt moet janken omdat een klein meisje haar ijsje heeft laten vallen,
zodra je de telefoon wilt opnemen met: 'Wat nou weer?!',
zodra je overal bedden ziet, terwijl ze er niet zijn,
zodra je er tegenop ziet om je haar te kammen,
zodra je boos wordt op mensen die hun verjaardag willen vieren,
zodra je je man ervan beschuldigt dat hij te luidruchtig ademhaalt en dat zoonlief daarvan wakker is geworden,
zodra je denkt: 'als het nou niet bewolkt wordt, kan ik mijn zonnebril opzetten en dat scheelt weer tien minuten voor de spiegel',
zodra je denkt: 'als ik nou mijn mobiel gewoon in de wc laat vallen, kan ik tenminste niet meer gebeld worden',
zodra je van maandag- op dinsdagnacht droomt dat het al weekend is,

moet je ingrijpen. Drastisch! Dan moet je al je nagels een vrolijk kleurtje geven en schoenen kopen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Verrassing bij de post

2011-06-01T00:47:00.000-07:00

'Voor je vriendschap en om van te genieten. Van Roos'

Deze week zag ik...

2011-05-27T02:38:00.000-07:00

...dat de foto die ik voor deze blogpost gemaakt had, van de camera is verwijderd. Manlief heet vandaag Haas...

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

We gaan op dezelfde voet door!

2011-05-24T23:45:00.000-07:00

Ik geef je een roosje...

2011-05-23T03:01:00.000-07:00

Ik leerde Roos kennen toen we beiden 18 waren. We maakten Leiden onveilig op een fiets zonder remmen en later ook de rest van het land. We liepen stukken Pieterpad tot we niet meer konden, trokken baantjes, waren getuigen op elkaars bruiloft, tegelijk zwanger (ik van de eerste, zij van de tweede), hielpen elkaar met verhuizen en kiezen en huilen en taarten bakken. Zij leerde mij sokken stoppen en ik haar wat ingweoonse talen zijn.
Gisteren ging ik haar verjaardag vieren en daar hoort natuurlijk een cadeautje bij, dat wel een beetje moet smoelen.

Van Grietjekarwietje leerde ik een roos te haken. Haar patroon was heel duidelijk en de roos in een paar uurtjes af (met ondertussen af en toe een kind aan de borst en een aflevering van Flikken).
Roos' zoonlief determineerde het ook direct als zijnde een bloem, want hij plantte hem fluks in een bakje met begonia's dat Roos van haar schoonmama had gekregen...

Deze week zag ik...

2011-05-20T01:22:00.000-07:00

... in het blad Liter (nummer 61) een prachtig gedicht van Joy Ladin, vertaald door Menno van der Beek. Ik werd geraakt door de prachtige tekst, die haakte aan een gevoel van ontevredenheid in mijn hart.

... a weaned child at her mothers breast

Psalm 131

[III - 1]

Ik weet, zeg ik, weinig over tevredenheid,
Maar u schudt uw hoofd en legt
Uw vinger op mijn lippen. U smaakt

Naar sinaasappels en regen
En naar voedzame vloeistoffen, warme melk,
En hete tranen,

En om mij de betrekkelijkheid van tevredenheid te laten zien -
Gisteren ging het over geluk -
Verkruimelt u onder mijn vingers.

Tot sterren zonder hemel,
Zonder enige duisternis
Om in te stralen

Behalve de mijne.

Uit: Psalms, Eugene, Oregon, USA 2010

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Hij doet het weer!

2011-05-17T23:39:00.000-07:00

Al in haar oude pandjesjas...

2011-05-17T10:49:00.000-07:00

Wat deze berg vodden moet voorstellen, vraagt u zich af?
Wel, het was ooit, in meer samenhangende toestand, mijn innig geliefde winterjas. Gekocht bij H&M in Charleroi, meen ik, toen manlief en ik op huwelijksreis waren in België.
Op een druilerige dag besloten wij naar Charleroi te gaan en aldaar liep ik tegen een schattig jasje aan, dat, o wonder, nog paste ook! (U moet weten dat ik een groot deel van het assortiment dat H&M voert, leuk vind, maar er niets van pas, aangezien er volgens mijn sterke vermoedens graatmagere tienermeisjes als paspop gebruikt worden en ik bedeeld ben met wat rondingen hier en daar.)

Oktober 2008, met Het Jasje

Afgelopen winter begon Het Jasje tekenen van ouderdom en verregaande uitputting te vertonen. Zo was de voering plotseling van buitenaf zichtbaar bij mijn elleboog. Ik ging, met pijn en schuldgevoel in mijn hart, op zoek naar een waardige vervanger, maar ontdekte al snel dat er, in het geval van winterjassen die niet duurder zijn dan 50 euro, slechts jassen te koop zijn in zwart, grijs of bruin. Laten dat nou net de kleuren zijn die ook mij er oud en uitgeput laten uitzien en laat ik nou niet van plan zijn om meer dan 50 euro uit te geven aan een jas. Noem het eigenwijs of zuunig, maar ik heb Zeeuws bloed en zo is het nu eenmaal.
Bovendien was ik zo verwend met Het Jasje, dat ik nu per se wederom een jasje wenste met een opstaande kraag en een blinde sluiting. Dergelijke Jasjes worden helaas niet meer verkocht.
Daarom heb ik het euvele plan opgevat om de jas uit elkaar te halen en als patroon voor een nieuw exemplaar te gebruiken.
De plaatselijk stoffenwinkel is onlangs, tot groot verdriet van iedere dorpsgenoot die van stoffen, kleuren en fournituren houdt, opgehouden te bestaan. Voor de stoffenman echter de deuren definitief dicht deed, hield hij opheffingsuitverkoop.

Daar tikte ik voor een spotprijs (3 meter voor 5 euro) deze fijne stof op de kop: hetzelfde materiaal, maar een ander kleurtje. Typisch zo'n kleur waar ik grote behoefte aan heb als het koud en grijs is en iedereen naar de stoep kijkt. Stoffenman had er ook nog leuke voeringstof bij, dus ik was in mijn nopjes.

Nu ben ik een perfectionistische, slome naaister en daarom leek het mij zaak om op tijd (dus nu) te beginnen, omdat Het Jasje anders volgend jaar zomer misschien een keer af is.
Vorige week sloot ik de eerste fase van dit project af: het uit elkaar halen van Het Jasje. Op mijn lijst van fijne dingen prijkt vanaf vorige week iets nieuws: het geluid van voeringstof die je uit elkaar scheurt.
Over de volgende fases van project 'Het Jasje' wellicht later meer.

I can't get no satisfaction of Theije lust graag appelmoes

2011-05-11T00:55:00.000-07:00

Op zijn sloffen

2011-05-10T01:03:00.000-07:00

Er zou over niet al te lange tijd een schattig, koffiebruin jongetje geboren gaan worden. De zwangere mama werd getrakteerd op een babyshower, compleet met high tea.
Voor aan de mooie bruine pootjes van het kindje haakte ik, aan de hand van een patroon van Garnstudio babyslofjes, van gemêleerde ivoorwitte wol.

Als die later niet op zijn sloffen de marathon wint, heeft het in elk geval niet aan mij gelegen.

Deze week zag ik...

2011-05-06T01:03:00.000-07:00

...Jonathan thuiskomen met een bos van mijn favoriete bloemen.

...twee Postcrossingkaarten op de mat vallen. De linker komt uit Krakau, Polen, en de rechter uit Sint Petersburg, Rusland.

...een lang gekoesterde wens in vervulling gaan: verse muntthee drinken. De muntplant staat in de achtertuin op de tuintafel. Het kopje is denk ik ongeveer even oud als ik. In elk geval weet ik niet beter dan dat het er was: het stond thuis in de grote houten kast en het is meeverhuisd naar de keukenkastjes in de kamers en huizen waar ik later ging wonen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Owl hoot

2011-05-04T02:24:00.000-07:00

Deze week zag ik...

2011-04-22T03:51:00.000-07:00

...Theije de overstap maken van twee slaapjes naar één slaapje overdag.

...blauwe bloemetjes bloeien in de voortuin, waarvan ik niet meer weet hoe ze heten. Kan één van jullie, trouwe lezertjes, mij uitsluitsel geven? Is het soms akelei?

...op de plek waar ik sla gezaaid heb, allerlei groene dingetjes bovenkomen, die verdacht veel lijken op het onkruid dat ik vorige week op diezelfde plek heb weggehaald. De groene dingetjes komen echter alleen op de plek van de sla omhoog en verder nergens, dus ik durf ze er niet uit te trekken, omdat ik bang ben dat het stiekum toch sla is. Weet iemand of opkomende sla er zo uitziet?

...de vijgenboom hard zijn best doen.

...de braam heel hard groeien,

net als de framboos,

...waar al knoppen in zitten.

...de plantjes die ik vorige week pootte, goed aanslaan.

...lange rijen luiertjes drogen en bleken in de zon.

...heel veel schone was door mijn handen gaan.

...de stapel strijkgoed groeien in afwachting van koeler weer. Vanochtend heb ik toch maar de moed uit mijn schoenen geraapt en mij van mijn huisvrouwelijke kant laten zien door bij een temperatuur van 23 graden Celsius de woonkamer, met behulp van een stoomstrijkijzer, in een sauna te veranderen en de stapel strijkgoed weg te werken.

...een einde komen aan de beproeving van Lisbeth Salander.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Deze week zag ik...

2011-04-15T01:33:00.000-07:00


...bij de Wibra een zeer vriendelijk geprijsd juweel van een boekje

Het schutblad is mooi vormgegeven

Het verhaal is fantastisch

De illustraties spreken tot de verbeelding

Kortom: een aanwinst voor de plank met kinderboeken

Ere wie ere toekomt: links de auteur, rechts de illustrator

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Woordeloze woensdag

2011-04-13T00:42:00.000-07:00

Eenjarige viooltjes die vorig jaar verwaarloosd zijn en dood gingen...

...vieren hun tweede verjaardag!

Wij eten tot nader order geen lasagne

2011-04-12T12:14:00.000-07:00

Charmant, nietwaar? Inmiddels kan ik voor een echte hobbit doorgaan. Boven mijn rechterelleboog ziet u nog wat moddersporen. Ik heb geen scrubwashandje meer nodig: mijn handen fungeren als zodanig.
Het zit namelijk zo: het Vlaamse zaad werd eindelijk bezorgd. Bij de overbuurman. Op de dag dat mijn vader zijn verjaardag vierde. Waarvoor ik hakken van tien centimeter hoog had aangetrokken. Op welke hakken ik de doos wel even dacht mee te nemen. Wat niet ging, omdat de doos 21 kg. woog. Waardoor ik, als de koningin van Scheba, op mijn hoge hakken, achter de zeulende, zwetende overbuurman aan liep, die als een moderne slaaf de doos in de gang zette. Waardoor ik mij opgelaten voelde.
Maar goed, gisteren heb ik mij dus in het zweet gewerkt om de vaste planten de grond in te krijgen, aangezien het verpieteringsproces anders onomkeerbaar zijn gang zou gaan. Er staan nu dus 3 rabarberplanten in de achtertuin, alsmede 3 exemplaren Anemone Honorine Jobert, 3 stuks Jefferson Diphylla en 3 stuks Dicentra Spectabilis. Ik ben even vergeten hoe ze in het Nederlands heten. Gezamenlijk omringen zij de vijgenboom, die veelbelovende knoppen vertoont.

De voortuin is 2 pioenrozen en 2 daglelies rijker, plus 3 rozige en 3 gelige pluimplanten. Geel vind ik niet zo'n mooie kleur. Ik weet dus ook niet meer waarom ik die gelige planten had besteld, maar ik zag dat ze bijna een meter hoog kunnen worden. Vermoedelijk zag ik een weelderig bloeiende border voor mij, waarachter ik ongegeneerd in mijn tankini (na 'De Zwangerschap' en 'De Bevalling' vertoon ik mij niet meer in een bikini) bruin kan worden. Die border is nodig omdat de overbuurman (die de doos droeg) een autogarage drijft inclusief de bijbehorende monteurs.
Verder heb ik 9 tomaten-, 9 bieslook-, 9 basilicum-, 9 peterselie- en 9 citroenmelissezaadjes gezaaid.

Die moeten onder/achter glas tot meerder wasdom komen. Het enige glas waarachter dat in ons huis of in de aanpandige schuur mogelijk is, is het raam van de woonkamer, maar ik voorzie brieven van de welstandscommissie met de vraag of ik het dorpsgezicht niet wil verstoren door een kwekerij in mijn toch al stoffige vensterbank te beginnen. Een andere complicatie van deze vorm van glastuinbouw zou zijn, dat er dan over een week of wat allerlei plantjes uit Theije beginnen te groeien, aangezien hij het afgelopen weekend ook al op het gazon zijn best deed als grazer.
Wederom heeft Ikea in een simpele, doch doeltreffende oplossing voor het glas-/kasprobleem voorzien.

Wij eten tot nader order geen lasagne...

Deze week zag ik...

2011-04-08T01:07:00.000-07:00

...in gedachten mijn moeder in de keuken staan. Er was namelijk een jarige in de familie en dat kan, te mijner ouderlijken huize, niet zonder zelfgebakken taart gevierd worden.
Voor de aller-aller-allerlekkerste taart heb je, volgens het Allerhandewaardige familierecept, het volgende nodig:

Wat je daar vervolgens mee moet doen, leggen moes en zusje hier uit.
Daarna: smullen maar! (Het is, op straffe van taartontzegging, ten strengste verboden om tijdens het maken of het eten van de taart over calorieën na te denken.)

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Woordeloze woensdag

2011-04-06T01:12:00.000-07:00

Ik naai me rot...

...want ik wil de achterkant ook kunnen laten zien

Deze week zag ik...

2011-04-01T01:40:00.000-07:00

... hoe multifunctioneel de afwasborstels van Ikea zijn.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Kabouters bestaan niet

2011-03-31T07:28:00.000-07:00

Aan onze keukentafel ontspon zich tijdens het ontbijt een merkwaardig gesprek.
Jonathan zei: "Theije is mijn favoriete kaboutertje en jij bent mijn favoriete hobbit." (voor wie dit al bijzonder vindt: veel van de gesprekken bij ons thuis ontstijgen dit niveau van absurditeit niet.)

Verf het haar donkerbruin en maak het gezicht wat ronder...

"Dankjewel", zei ik, want ik weet inmiddels dat dit een compliment is (Jonathan zondert mijn voeten altijd genadig van de vergelijking uit), "en wat ben jij dan?"
"Ik ben mijn favoriete mens", zei Jonathan in alle ernst.
Deze uitspraak zou menig therapeut in vervoering hebben gebracht. Ik liet hem even op mij inwerken. Wie verwacht dat ons gesprek nu aan ernst en diepzinnigheid zou winnen, moet ik teleurstellen.
"In Lord of the Rings komen toch helemaal geen kaboutertjes voor?" vroeg ik.
"Nee", zei Jonathan, "want kabouters bestaan niet."

Nou u weer.

Woordeloze woensdag

2011-03-30T01:41:00.000-07:00

En nu weer snel kniekousen aan!

Zonder titel

2011-03-29T03:05:00.000-07:00

Het Vlaamse zaad dat ik besteld heb, omdat ik een moestuin in de achtertuin wil, laat al ruim twee weken op zich wachten en ik begin nu ongeduldig te worden. Ik voorzie dat het zaad bezorgd wordt op de eerste dag van een regenperiode en dat ik sowieso al te laat ben met het planten van de rabarber om nog iets te oogsten dat geschikt is om moes/taart/jam van te maken. Ik heb nogal een pessimistische inslag, mocht het u nog niet opgevallen zijn.
Ik heb bovendien pas na anderhalve week door mijzelf opgelegd huisarrest (als je niet thuis bent op het moment van bezorgen, bellen ze een dag later nog een keer aan en daarna gaat het zaad weer terug naar Vlaanderen), ontdekt dat je op je persoonlijke Zaadhuispagina kunt zien of je bestelling al onderweg is of niet. Mijn bestelling wordt nog steeds verwerkt door een medewerker. Het volgende stadium is dat de bestelling verzonden wordt, dus het kan nog wel even duren. In elk geval weet ik nu dat ik de komende dagen nog met een gerust hart aan de wandel kan gaan, zonder dat ik de Belgen misloop.
De achtertuin is dus nog een kale akker, de voortuin daarentegen is ook door onze vrienden uit het dierenrijk goedgekeurd. Ze hebben het er naar hun zin en bouwen er soms zelfs een feestje.

Verder heb ik niet veel te vertellen. Behalve dat het mij zowaar is gelukt om geld terug te krijgen van een boosaardige Marktplaatsmevrouw die mij drie nieuwe babytruitjes had verkocht, die alles behalve nieuw bleken te zijn. Ze zagen eruit alsof ze een paar nachten in een volle theepot hadden doorgebracht. Ik heb mijn allerassertiefste daad ooit verricht door mijn boosheid digitaal te ventileren en mijn geld terug te eisen en, parbleu, ik kreeg het terug! Ik heb zelfs nog de lankmoedigheid aan de dag gelegd om de truitjes terug te sturen. U bent gewaarschuwd: als u overweegt drie nieuwe truitjes met Bretonse strepen in maat 80 te kopen via Marktplaats, zie daar dan vanaf!

Rest mij nog u te waarschuwen voor de 260 gram bocht die Buisman in een pot stopt en het etiket Latte Macchiato durft mee te geven. Bij koninlijke beschikking nog wel. Omdat bij onze plaatselijke grutter de doosjes Nescafé Latte Macchiato standaard uitverkocht zijn en ik geen zin heb om daar, op een ander moment dan tijdens het wekelijkse boodschappen doen nog voor terug te gaan, dacht ik: zou er een alternatief bestaan dat wellicht ook goedkoper is? Mijn oog viel op de Buismanpotten en ik zou er best wat voor over hebben als het daarbij gebleven was, maar nee, mijn Zeeuwse wortels droegen vrucht en ik koos voor dit goedkope surrogaat. Dat heb ik geweten: per beker koffie heb je 4 (!) eetlepels poeder nodig om te zorgen dat je koffie niet op thee lijkt (tot zover de bezuiniging) en de schuimlaag is flinterdun en lost in het niets op als je langer dan 5 seconden wacht om je koffie op te drinken. Je hebt dus een latte zonder schuim of een verbrande strot.

Ik (of eigenlijk: mijn calvinistische geweten) vind nu dat het zonde is om de pot in het toilet te legen, hoewel dat alleszins billijk zou zijn en dus moet ik nog een aantal bekers van het spul drinken, voor ik weer de echte, dure sachets met instant Italiaans, hip, zonnig Forum-Romanumgevoel mag kopen.

Deze week zag ik...

2011-03-25T02:37:00.000-07:00

...hoe manlief er vroeger wellicht uit heeft gezien. Schoonmama naaide deze salopet (mooi woord, hopelijk is dit ook een salopet) voor hem, bewaarde die 28 jaar lang veilig opgeborgen voor schoonpapa's opruimtalenten en vroeg pas aarzelend of ik 'er misschien nog wat aan had'. Dat hoefde ze geen twee keer te vragen...
Een vintage begin van maat 80!

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Woordeloze woensdag

2011-03-23T04:06:00.000-07:00

Deze week zag ik...

2011-03-18T01:10:00.000-07:00


...een afgedankte schoonheid die een nieuw thuis zocht

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Theemuts 'Lien'

2011-03-17T07:07:00.000-07:00

Mijn zusje verzamelt theepotten en werd jarig. Nog een theepot zou wel leuk, maar niet origineel zijn, dus ik besloot een theemuts te maken voor haar theepotten. Het patroon vond ik hier.
En dit is ie dan: theemuts 'Lien'...

Woordeloze woensdag

2011-03-16T02:32:00.000-07:00


...in ongenade gevallen...

Welkom

2011-03-15T14:03:00.000-07:00

Leuk dat je komt kijken waar mijn blog zich tegenwoordig ophoudt! Binnenkort zullen hier weer nieuwe verhalen verschijnen. Ik ben nu nog even aan het bijkomen van de verhuizing. Er is geen doos aan te pas gekomen, maar het was niet misselijk, zeg!
Met dank aan manlief ziet het er hier nu een stuk mooier uit dan op het oude stekje. Hij zit bij deze house-warming op de ereplaats. Nog niet opgevallen? Nee, hij is bescheiden.
Hoe dan ook: dit doe ik de komende tijd niet nog een keer. Echt niet!

Na nummer 78 komt nummer 86

2010-09-10T04:45:00.000-07:00

De afgelopen week heb ik gecollecteerd voor KWF Kankerbestrijding. Mijn motieven waren niet zuiver altruïstisch (ik vond het een mooie gelegenheid om iedere dag een half uur buiten te lopen en en passant Theije de nazomer te laten opsnuiven), maar daar merken ze bij het Koningin Wilhelmina Fonds toch niets van.
Aangezien ik in onze eigen straat mocht collecteren (ik besef dat uw bewondering voor mijn goede daden in rap tempo afneemt: ze hoefde er niet eens ver voor te lopen!), leverde het mij niet alleen een aanleiding voor een dagelijkse wandeling op, maar ook een aantal nieuwe inzichten over 'onze buurt', die ik graag met u deel. Tenslotte ben ik de beroerdste niet, hè.

1. Rond een uur of half zes 's middags (een tijdstip waarop ik verwachtte dat veel mensen in deze kinderrijke buurt gezellig aan de huiselijke dis zouden zitten) zijn er maar weinig mensen thuis.
2. Na nummer 78 komt nummer 86.
3. In onze straat wonen lesbiënnes. (Even ter verduidelijking: ik bedoel met deze opmerking niet meer uit te drukken dan dat dat een nieuw gegeven voor mij is, aangezien ik in de bible belt, in een conservatief, orthodox-christelijk dorp en in een zeer christelijke straat woon. Dat is volgens mij cultureel-antropologisch gezien geen voor de hand liggende woonomgeving als je lesbisch bent.)
4. Een trekbel is leuker dan een gewone bel. De uitzondering op deze regel is een situatie waarbij de trekbel aan de in de muur verzonken deurpost is bevestigd, waardoor je de keuze hebt om niet aan te bellen en KWF Kankerbestrijding een mogelijk belangwekkende donatie door de neus te boren of om wel aan te bellen en daarbij de knokkels van je hand te ontvellen. Vreest niet: voor die laatste optie is gekozen.

5. In onze straat bevinden zich vrij veel huizen die niet de indruk wekken dat ze bewoond worden door rijke mensen, die desondanks een sticker op de deur hebben met de mededeling dat het huis electronisch beveiligd is en in contact staat met een alarmcentrale. Aangezien ik denk dat de gemiddelde dief niet anders in elkaar zit dan ik (behalve misschien wat betreft een calvinistische gewetensontwikkeling), vermoed ik dat dergelijke waarschuwingen kleptomanische neigingen aanwakkeren. Ik adviseer dan ook alle mensen, die leuke spullen hebben die edoch geen miljoenen waard zijn, dergelijke stickers van hun deur te verwijderen. Misschien kan ik mij ook in laten huren als preventiemedewerker bij een inboedelverzekeraar.
6. Sommige mensen praten tegen je alsof je zelf aan kanker lijdt. Ze zeggen dan: 'Nou, vooruit, de kankerbestrijding vind ik wat anders, maar normaal geef ik niet aan collectes. Maar voor de kankerbestrijding...' Waarna ze met een meewarige blik in de ogen op zoek gaan naar geld.
7. Als goede moeder sprong ik tussen mijn weerloze baby en een kalf van een hond, maar na een paar seconden was mijn dapperheid verdwenen als sneeuw voor de zon en nam de diep gewortelde angst voor alles dat blaffen en dus bijten kan, het over van mijn vrouwmoedigheid, waarna mijn kleine zoon het ondier onverschrokken in de ogen keek en het beest, kennelijk onder de indruk van dergelijke stoutmoedigheid, de kop liet hangen en naar binnen ging.

8. Er zijn kleine meisjes van een jaar of acht, die hun moeder gaan halen en dan met hun moeder terugkomen aan de deur en zeggen: 'Sorry dat ik u even heb laten wachten.' Er worden dus toch nog kindertjes tot zeer beleefde burgers opgevoed.
9. Als het hard gaat regenen, maakt het niet uit hoe dicht je bij huis bent. Je wordt toch wel drijfnat.
10. Er zijn vrij veel oudere mensen met een klein raampje in de voordeur, die uitsluitend door dat raampje tegen je praten en geld naar buiten steken, zonder de deur open te doen.

Zo, dan weet u dat ook weer.

Portret

2010-08-30T06:55:00.000-07:00

"Als je denkt: 'Dat is knap', dan is het een kunstje. Als je denkt: 'Dat kan ik ook', dan is het kunst. Het moet er makkelijk uitzien. Als het goed is, heb je niet door hoe knap het gemaakt is."
Deze waarheid van Erwin Olaf, die gisteravond de Zomergast was, zette de toon voor de rest van het gesprek en de avond. Dat deze regel niet alleen geldt voor beeldende kunst, maar ook voor het presenteren van een programma als Zomergasten, is de afgelopen zes weken meermaals bewezen. Met Jelle Brandt Corstius aan het eind van zijn Zomergastenlatijn, was het deze keer wél de gast die de avond redde.

Erwin Olaf

Zowel de foto's die deze gast maakt als de wijze waarop hij formuleert getuigen van zorgvuldigheid en gevoel voor esthetiek. Dat maakte dat de kijker zich verwend voelde, getrakteerd haast, en dat was een welkome afwisseling na voorgaande afleveringen, waarin gasten er vooral op uit leken te zijn om eens te laten zien dat ze ook maar gewone mensen zijn die puisten uitknijpen. Van dat soort mensen zien we er dagelijks meer dan genoeg voorbijkomen en daarom willen we bij Zomergasten kijken naar mensen die letterlijk uitzonderlijk zijn.
Zo is Erwin Olaf een meester in het vangen van schoonheid en het laten spreken van stille afdrukken.

Hope, nr.5, Erwin Olaf

Grief, Erwin Olaf

Ook in de filmfragmenten die Erwin Olaf uitgekozen had, speelde vakmanschap een grote rol. Zo kwam één van mijn favoriete documentaires kwam zelfs aan bod: Signé Chanel, met daarin vakvrouw pur sang Madame Pouzieux, de vrouw die met haar kromme vingers biezen maakt, die ervoor zorgen dat de waarde van een Chanel-pak verdubbelt. Op de vraag van de documentairemaker hoe haar vingers zo krom waren geworden, was haar eenvoudige antwoord: "Les ans, mon cher, les ans."
De verontwaardiging en ontroering die zich aan het einde van de uitzending van Erwin Olaf meester maakten, waren aanstekelijk. De pijn van een kwetsbare man werd voelbaar, toen hij zei: "Als ze zeggen: 'Homo's zijn honden en varkens en die mag je vertrappen'... Dat ben ik dus."
Zichtbaar geraakt liet hij daarop een betoog voor liefde en eenheid volgen dat het prima zou doen op een vergadering van de Verenigde Naties.
Gisteravond zagen we een mens bewegen tussen hoogte en diepte, tussen geweld en liefde, tussen schoonheid en verval. Erwin Olaf heeft daarmee een nieuw zelf-portret aan zijn oeuvre toegevoegd.

Sprookjes

2010-08-23T02:34:00.000-07:00

Op het gevaar af uit de toon te vallen: ik vond het saai gisteravond. Velen zijn van mening dat het hele seizoen Zomergasten een zinkend schip was, ware het niet dat Paul Verhoeven in hoogsteigen persoon het concept redde en de aflevering waarin hij te gast was, draaiend hield. Bij dat laatste kan ik me nog iets voorstellen -zonder enige twijfel nam Verhoeven de regie in eigen hand-, maar ik vond de man nou niet zo interessant, dat ik het redden van het programma op zijn conto zou willen schrijven.

Paul Verhoeven

Hierbij mag, eerlijkheidshalve, niet onvermeld blijven, dat films niet helemaal 'mijn ding zijn'. Van tijd tot tijd vind ik het wel leuk om een goede film te kijken, maar meestal beleef ik aan andere dingen veel meer plezier. Bovendien: als er zoiets bestaat als Oostindische dementie, lijd ik daar zeker aan als het om films gaat: een dag later weet ik soms nog te vertellen waar de film globaal over ging, maar een week later weet ik me al niet meer te herinneren dat ik de film ooit gezien heb. Het zal dus niet helemaal aan Paul Verhoeven hebben gelegen dat het me niet kon boeien, maar wel voor een deel.
Monomanie vind ik toch al gauw saai worden, of het nu gaat om politici, kunstenaars of supermarktmanagers: zodra ze alleen nog maar kunnen praten over datgene waar ze dagelijks mee bezig zijn, haak ik af. Toegegeven: Verhoeven maakte een uitstapje naar het christendom en naar de filosifie, maar ook die uitstapjes waren een functie van zijn regisseurschap.
Vragen als: 'Of is het zo dat ons denken niets anders is dan een boeddhistische droom?' bleven op een abstract niveau steken, dat riekt naar interessant-doenerij, en dat het op dat niveau bleef steken, lag niet alleen aan de interviewer. Jelle Brandt Corstius werd weliswaar zo'n beetje uit zijn eigen script geschrapt, maar ik vond dat script er vervolgens niet veel boeiender op worden.
Ook de stellige toon waarop Verhoeven beweerde dat alles wat er over Jezus geschreven is of geloofd wordt, een sprookje is, vond ik te pretentieus. Dat je ergens je vraagtekens bij plaatst of je twijfels of ongeloof over uitspreekt, is ieders goed recht, maar om net te doen alsof het volstrekt buiten kijf staat dat wat jij beweert de waarheid is en dat het welhaast ondenkbaar is dat er wezens zijn, die dit universum met je delen en die toch niet zo overtuigd zijn van jouw waarheid als jijzelf, is op zijn minst aanmatigend te noemen.
Wat ik wel sympathiek vond, is dat Verhoeven mij weer eens Father and Daughter van Michael Dudok de Wit liet zien. Pure, zwart-bruin-witte schoonheid, die bij mij een bitterzoet gevoel van heimwee oproept. Als je niet gelooft in het sprookje van Verhoeven, dan krijgt deze sprookjesachtig mooie film, toch wel een meta-fysische lading. Ik ben Verhoeven dan ook dankbaar, dat hij mij er weer eens aan herinnerde, dat sommige sprookjes niet te mooi zijn om waar te zijn.

Father and Daughter, Michael Dudok de Wit

En af en toe een paardenhoofdje

2010-08-17T08:19:00.000-07:00

Was er vorige week nog sprake van een vonk tussen Jelle en Paulien, deze week knetterde het af en toe vervaarlijk in de Zomergastenstudio.
Jelle had Annet Malherbe uitgenodigd en dat had hij, achteraf gezien, misschien beter niet kunnen doen. Niemand zal het Jelle euvel duiden, want niemand, ook Jelle niet, had kunnen vermoeden welke akelige dingen Annet fascineren en hoe onaardig ze kan overkomen. Elk mens heeft overigens recht op wat van die akelige fascinaties, maar het begint onbehaaglijk te worden als je die van een ander voorgeschoteld krijgt.
Ik vind Annet een mooie vrouw en ik hoopte op een inspirerend gesprek.

Annet Malherbe

Mijn teleurstelling echter was groot, want wat ik te zien kreeg, was een close-up van een monsterlijk grote puist die uitgeknepen werd, een smakeloze orgie, een geblondeerde Jeroen van Koningsbrugge die tot in het oneindige struikelt over het meest veelzijdige stukje vlees, en Annet die op triomfantelijke toon vertelde het grappig te vinden om kippen met een broodmes de kop af te zagen. Mijn oma zou zeggen: "Zoiets doet een dame niet. Dat geeft geen pas."
De groteske platheid ging, van de zijde van Annet, vergezeld van een nauw verholen neerbuigendheid. Met antwoorden als: "Ja, zo is het leven, Jelle", diskwalificeerde Annet haar interviewer als volwassen gesprekspartner. Bovendien suggereerde Annet dat Jelle uit zijn duim had gezogen dat Annet de ruzies die ze af en toe met haar zoons maakt, Vesuvius en Hiroshima noemt. Dat vind ik niet netjes. Zo.
Gelukkig revancheerde Jelle zich: "Nou ja, je doet heel verbaasd, maar dat heb je echt gezegd." En genadig daar achteraan: "Maar ik zal je steunen: het gebeurt bij mij ook wel eens." Met dit ene zinnetje spreidde Jelle een hoffelijkheid ten toon die in schril contrast stond tot het onelegante gedrag van Annet.
Wat het gesprek leuk maakte, waren Jelles droogkomische constateringen, zoals bij het fragment van Crin Blanc, waarin een jongetje op een paard zijn dood tegemoet galoppeert de zee in.

Crin Blanc

Ontroerd vatte Annet samen: "...je ziet de einder", waarop Jelle vervolgde: "... en af en toe een paardenhoofdje".
Ook Annets gekoketteer met haar obsessie ("Nee, Jelle: fascinatie!") voor puisten, abcessen en cystes mocht gelukkig op een reactie van Jelle rekenen. Annet verbeterde Jelle: "Dat is geen cyste maar een abces", als gaf ze een college geneeskunde, waarop Jelle, op gemaakt verontschuldigende toon zei: "O, een abces. Neem me niet kwalijk."
Uiteraard waren er ook leuke vondsten, maar die werden overheerst door zinloos visueel geweld. Ik heb het beeld, dat ik in mijn hoofd van Annet Malherbe had gemaakt, moeten bijstellen. De Annet van zondagavond had ik nog nooit gezien. Ik kan me niet aan indruk onttrekken dat Jelle zich ook even afvroeg met wie hij in vredesnaam een drie uur durend gesprek aan het voeren was, toen hij, na het aankondigen van de film La Grande Bouffe zei: "Het is de keuzefilm van Annet. Malherbe." Deze laatste, ontredderde toevoeging deed eindelijk recht aan mijn verbijstering.

Overigens blijf ik van mening dat Youtube-filmpjes een programma als Zomergasten onwaardig zijn en de betiteling filmfragment niet verdienen.

Jelle en Paulien

2010-08-09T12:01:00.000-07:00

Als fan van David Sedaris, had Paulien alvast iets gemeen met Aaf Brandt Corstius. Tenslotte is Aaf (één van) Davids trouwste pleitbezorger(s) in Nederland. En als je eenmaal een liefhebberij deelt met de zus van Jelle, is de weg naar het hart van Jelle, zo schat ik in, geplaveid.
Gisteravond was Paulien dan ook Jelles Zomergast. Paulien had niet veel diepzinnige dingen te vertellen en de reden dat ik na een uur nog geboeid zat te kijken, was dan ook niet dat mijn intellectuele honger gestild werd. De werkelijke reden was, dat Jelle Paulien voor het oog van tout Zomergasten-kijkend Nederland verlegen, subtiel en o zo romantisch het hof maakte. Het deerde hem kennelijk in het geheel niet dat ik daar schaamteloos getuige van was en dat ik nog net niet kwijlend 'ach' en 'kijk nou hoe schattig' riep. Paulien deed ook geen moeite om aan Jelles paringsdans te ontkomen; ze leek die zelfs aan te moedigen en zich de waarheid van 'it takes to to tango' te realiseren. Zo beantwoordde ze niet alleen Jelles vraag of ze wel eens in haar eentje lacht, ze vroeg hem op haar beurt, schuin onder haar wimpers vandaan lonkend: 'Jij ook?'

Paulien Cornelisse

Ik zag het direct voor me: Paulien die vanuit het echtelijke bad hardop lacht om een anekdote van David Sedaris en Jelle die van achter het aanrecht naar boven roept, waar ze om moet lachen. Als Paulien zegt dat hij dan echt even boven moet komen, zodat ze een stukje voor kan lezen, gaat Jelle met zijn keukenschort nog voor zijn heel kleine, verwaarloosbare dertigersbuikje, gezellig op de rand van het bad zitten en luistert hij aandachtig naar Pauliens voordracht.

Jelle Brandt Corstius

Als ze 'einde' heeft gezegd, zoals zij dat alleen zeggen kan, zal hij zachtjes grinniken, haar op haar vochtige haar zoenen en zeggen: 'Over een half uur is het eten klaar, schat', waarna Paulien hem 'suucces' zal wensen en Jelle zal zeggen dat je 'succes' moet zeggen, maar dat hij het haar niet kwalijk neemt dat ze het verkeerd uitspreekt.
Tot zover mijn fantasie. Het hoogtepunt van de avond was voor mij het moment waarop Jelle, midden in een nietszeggende, maar intieme conversatie met Paulien, met een iets lagere stem dan normaal gesproken, zei: 'Kom eens even hier.' Paulien keek Jelle een seconde verbaasd aan en boog haar hoofd naar Jelle toe.
Net toen ik dacht dat Jelle en Paulien mij ook nog de aanblik van hun eerste zoen zouden gunnen, vroeg Paulien: 'Zit de vlieg daar?' Ze wees met haar ogen naar het haar op haar voorhoofd. Jelle had de vlieg inmiddels van Pauliens hoofd verjaagd en zei vertederd: 'Ja, de vlieg zat op je. Zo.'
De vlieg keerde, tot mijn grote spijt, niet één keer meer naar Pauliens hoofd terug. Zo gebeurde het, dat ik tot het eind van de aftiteling met open mond naar de televisie zat te kijken in de hoop dat Jelle en Paulien, die ik al jaren lijk te kennen, nadat de spots gedimd waren en ze geen geluid meer hadden, zouden vergeten dat ze nog steeds in beeld waren en elkaar eindelijk zouden zoenen.

Neamfrodel

2010-07-20T05:58:00.000-07:00

'Wat gaat U doen?', vroeg Neamfrodel.
'Muggen gazen!' antwoordde Alsatubel, wat hem nogal een somber antwoord leek.
'Wat is dat?' vroeg Neamfrodel.
'Daar ben je nog te jong voor,' zei Alsatubel, 'en bovendien zou het jouw slag niet afgaan. Ik kom zo wel bij jullie... hoop ik...'
'Mag ik U niet helpen?' had Neamfrodel toen gevraagd, maar toen was Alsatubel kwaad geworden en hij zeide dat Neamfrodel wat hem betreft tussen de ventilator mocht geraken. Dit vond Neamfrodel een belediging van zijn oprechte leergierigheid en toen Alsatubel bovendien nog liet volgen, dat Neamfrodel in het algemeen beter zou doen wat meer op zijn eigen gedrag te letten, was de laatste eveneens kwaad geworden en had hij, heel plotseling en zonder er eigenlijk bij te denken gezegd: 'U is vertoeld, namelijk vetjens!'

Cunegonde

2010-07-18T10:06:00.000-07:00

Archibald, heet hij, dacht Cunegonde, en ik begin er niets mee, om het maar eenvoudig te houden, want een dergelijke vis heb ik nog nooit gezien. Er was nog een andere gedachte waar Cunegonde niet meer van af kwam en die gedachte was: Dit is opwinding.

Pfff...!

2010-07-12T11:44:00.000-07:00

Je zult deze week maar uitgerekend zijn. Weëen krijgen, moeten puffen, moeten persen in deze hitte!
En als je deze week wel uitgerekend bent, maar nog niet gaat bevallen, dan heb je in elk geval een dikke buik, waarschijnlijk dikke voeten, het warm en misschien wel moeite met slapen. Ook dat valt niet mee.
Om E., die nu veertig weken zwanger is, een hart onder de riem te steken en om mijn viltstiften weer eens fijn te kunnen gebruiken, maakte ik gisteren deze kaart.

(In het echt is E. mooier!)
Bij gebrek aan witte kaarten heb ik het op de achterkant van een kartonnen doosje zoogcompressen getekend...

Beloofd is beloofd

2010-07-06T05:48:00.000-07:00

Dus bij dezen:

Ze genieten er allebei van!

Zachry

2010-07-04T12:30:00.000-07:00

"Ik heb meer as veertig lange jare tege mezelf geschreewd, ja, tege de Zachry van nege, O, luister! Soms ben je zwak tege de wereld! Soms kun je niks doen! Da's jou schuld nie, da's de schuld van die kaduke wereld, meer nie! Maar hoe hard da'k ook roepte, Zachry de jongen, hij hoorde me nie en zal dat ook nooit doen."

Sonmi-451

2010-07-04T12:28:00.000-07:00

"Tijd zorgt ervoor dat geschiedenis niet op één en hetzelfde moment gebeurt; tijd is de snelheid waarmee het verleden verdwijnt."

Ik associeer boekjes die ergens bij zitten met mensen die goed voor hun spullen zorgen

2010-07-04T11:42:00.000-07:00

Dit was het weekend van 'we scoren gratis of voor bijna niets leuke dingen'.
Wij zijn thans in het bezit van een nauwelijks gebruikte BabyBjörn-draagzak, waarin Theije, comfortabel op papa's buik hangend, vervoerd kan worden, zonder dat wij andere mensen met de kinderwagen over hun likdoorns rijden. We hadden de draagzak bij Prenatal gezien, maar daar moest hij € 139,- kosten, wat wij nogal veel vonden. Op nooit genoeg volprezen Marktplaats vond ik hetzelfde exemplaar, met het boekje er nog bij (geen idee wat je daaraan hebt, maar ik associeer boekjes die ergens bij zitten met mensen die goed voor hun spullen zorgen) voor het vriendelijkere bedrag van € 20,-.
Bijkomend voordeel: Theije vindt het oergezellig om erin te zitten en valt, op de kadans van onze wandeling en Jonathans hartslag, heerlijk in slaap. Foto hiervan volgt nog, aangezien we die nog niet gemaakt hebben en we Theije, die nu in zijn bedje ligt, niet op elk willekeurig moment dat wij een foto van hem willen maken, het slachtoffer willen laten worden van onze vastleggen-voor-het-nageslacht-manie.
Verder heb ik voor zeven euro mijn prentenboekenhonger wat kunnen stillen. Ik kocht Het vergeten Pietje voor 2 euro en Nippertje voor 5 euro. Ze zijn tweedehands, maar zien er nog prima uit.

En dan de verovering waar ik nog het meest vrolijk van word: het inpakpapier van Albert Hein. Helemaal gratis, maar o, zo mooi! Ik was zaterdag bij de grootgrutter toen mijn oog erop viel en ik moest het hebben. Ik was alleen bang dat ik in mijn kraag gegrepen zou worden als ik zomaar een meter zou meenemen, dus ik heb net gedaan of ik een sixpack anderhalve-liter-flessen Spa rood wilde inpakken en toen durfde ik wel een enorm stuk af te scheuren en op te rollen. Ik heb het veilig door de regen geloodst en ik weet al welk vriendinnetje ik blij kan maken met een boek dat in dit papier is ingepakt. Het is zo prachtig!

Misschien scheur ik nog wel een keer een eind af om het in te lijsten en in de keuken te hangen.

Nu ga ik een big ontleden

2010-06-22T08:30:00.000-07:00

Voor wie mijn oma een verbazingwekkend exemplaar vond: mijn moeder is onmiskenbaar haar dochter.
Ik belde haar vanmiddag even op en ze zei dat ze net op het punt stond om weg te gaan. 'Oké', zei ik, 'dan bel ik later wel terug.'
'Gaat alles wel goed bij jullie?', vroeg ze nog, als een echte moeder. Als ik 'nee' had geantwoord, had ze waarschijnlijk haar jas weer uitgetrokken, maar ik zei 'ja', dus was haar antwoord: 'Dan kletsen we later wel verder. Nu ga ik een big ontleden.'
Kennelijk vroeg de stilte die ik, onbedoeld, op deze mededeling liet volgen om verduidelijking, want mijn moeder ging verder: 'Met de boswachter. Een everzwijntje. Doei!'

Nieuw brilletje

2010-06-21T13:43:00.000-07:00

Ik heb een nieuw brilletje. Mijn achtste bril sinds ik vier jaar oud was.

Nieuw brilletje

O ja, ik heb ook nieuw haar.

Voor en na mijn bezoek aan de kapper

Ik wil niet weten wat je ervan vindt, tenzij je het leuk vindt. Ik heb namelijk al gehoord dat het zonde van mijn lange haar is en dat het een refo-kapsel is (hetgeen niet bedoeld was als compliment), dus nu graag alleen nog positieve reacties. En als je het niet leuk vindt, zeg dan maar niks.

En ik ben een slagersdochter

2010-06-19T09:39:00.000-07:00

Ze was er aan toe, mijn oma. Volgens de dokter werd het tijd dat ze vanwege staar aan haar ogen geopereerd werd, maar had dat weinig zin als haar oogleden niet eerst gelift zouden worden.
En zo kwam het dat mijn oma -ze is 77- naar het ziekenhuis toog voor een ooglidcorrectie. Ze bezwoer een ieder deze cosmetische ingreep nooit te hebben laten plaatsvinden als het niet echt nodig was geweest, want ijdel is ze, naar eigen zeggen, niet. Naar mijn zeggen is ze dat wel, en terecht.
Ze naait de mooiste kleding, zoekt daarvoor de chicste stoffen uit en als ze, zoals twee jaar geleden, onverhoopt met haar mountainbike op een Belgisch kruispunt over de kop vliegt en in het ziekenhuis belandt, weigert ze in het ziekenhuis haar hoofd op het kussen neer te leggen tot de dokter er is, want anders 'denkt hij misschien dat ik mijn haar niet verzorg'.
Maar goed, de ooglidcorrectie had een medische reden: mijn oma had ontdekt dat het 'in huis een stuk lichter' was, als ze haar bovenste oogleden een halve centimeter optilde. Dan wordt het wel tijd voor wat chirurgisch vakwerk.

Oma met Theije, haar eerste achterkleinkind

Mijn moeder was de dag voor de operatie naar mijn oma gegaan en zou tot een dag na de operatie bij haar blijven, om de nodige morele en fysieke ondersteuning te bieden. Samen zaten zij in de wachtkamer van het ziekenhuis, toen mijn oma door een verpleegkundige werd geroepen en meegenomen werd naar de operatiekamer. Mijn moeder had gezegd dat ze zo lang mogelijk bij mijn oma zou blijven en hoopte heimelijk dat 'zo lang mogelijk' betekende 'tot naast de operatietafel'. Dit enerzijds om mijn oma het gevoel te geven dat ze niet alleen was en anderzijds uit een vreemdsoortige interesse in operaties, bloed en medische kunstgrepen.
Hoewel ze dus licht teleurgesteld was, toen de zuster tegen mijn oma zei dat mijn moeder niet mee mocht de operatiekamer in, zag ze de redelijkheid van die weigering ook wel in en besloot ze om, in afwachting van de terugkeer van mijn oma, de tijd in de wachtkamer te doden met een boterham. Tot haar grote verbazing kwam de zuster vijf minuten later terug, met de mededeling dat mijn oma haar verzoek nogmaals had ingediend, ditmaal bij de chirurg, en dat die daarin had toegestemd. Wel had hij eerst aan mijn oma gevraagd of ze verwachtte dat mijn moeder de ingreep zou kunnen aanzien zonder van haar stokje te gaan, want hij had tijd noch zin om zich daarmee bezig te houden. 'Ja hoor, dokter', zei ze, 'dat kan ze prima naar kijken zonder dat ze flauwvalt. Ze doet niet anders'. (U dient te weten dat mijn ouders niet in het bezit van een televisie zijn.)
Om te benadrukken dat mijn moeder uit een koen en stoutmoedig geslacht stamt, voegde ze daar nog aan toe: 'En ik ben een slagersdochter', hetgeen de waarheid is, maar in de operatiekamer toch een wat merkwaardige bijklank kreeg.
Aldus geschiedde het, dat mijn moeder getuige was van de ooglidcorrectie van mijn oma, en van haar verbazing toen ze met haar ogenleden gesloten (er was inmiddels een dun reepje huid uitgesneden) het licht zag: 'Dokter, kijk ik er nou doorheen? Ik zie de lamp!'
'Nee hoor', zei de dokter geruststellend, 'ik tilde uw ooglid even op'. Tegelijkertijd keek hij met rollende ogen mijn moeder aan, alsof hij wilde zeggen: 'Wie onder deze omstandigheden nog zo helder is, zal menigeen in scherpzinnigheid overtreffen, ongeacht hoe de ogen functioneren.'

Eendenborst en slangenleer

2010-05-26T05:24:00.000-07:00

Vanochtend bij de post:

Donald Duck (jaargang 2008)

Jonathan is blij. Theije gaat hier later vast ook blij mee zijn.
En ik ben blij. Vrijdag trouwen E-J en D. en daar kan ik nu hooggehakt heen.

Wat is Marktplaats toch een uitvinding!

Mevrouw heeft rust nodig

2010-05-10T03:06:00.000-07:00

Theije en ik waren in de bibliotheek. Theije had genoegzaam duidelijk gemaakt dat het etenstijd was en dus had ik hem, in een rustig hoekje van de bieb, even laten drinken terwijl ik zelf verder las in mijn boek.
Na een tijdje was hij duidelijk verzadigd, stopte met drinken en boerde en spuugde er lustig op los. (Gelukkig zijn mijn reflexen inmiddels getraind op het tijdig uitspreiden van doekjes.) Ik legde Theije weer terug in de kinderwagen en vervolgde mijn strooptocht door de bieb.
Theije maakte een weldoorvoede en voldane indruk, maar kennelijk was er toch iets dat hem niet lekker zat, want af en toe slaakte hij een klaaglijke kreet en dreigde hij te gaan huilen.Aangezien hij geen honger kon hebben en niet ziek was, bleven 'slaap' en 'vieze broek' over als mogelijke redenen voor zijn ongenoegen. Ik heb niet de illusie dat ik Theije kan laten slapen als hij dat zelf niet wil en ik verwachtte binnen een half uur thuis te zijn, dus leek het mij handiger om thuis een luiercontrole uit te voeren. Conclusie: zoonlief moest even geduld hebben en desnoods even huilen.
Een deftige mevrouw die ook in de bieb haar lectuur bij elkaar aan het scharrelen was, liep langs en zei: 'Die heeft honger'. Dat riep bij mij direct de vraag op waarom zij mijn kind zo goed dacht te kennen, maar ik antwoordde, zoals mij dat geleerd is, beleefd: 'Nee hoor, hij heeft zojuist gedronken, dus honger heeft hij niet'.
Kennelijk kon de mevrouw er niet mee leven dat er op deze wereld ook wel eens gehuild wordt zonder duidelijk aanwijsbare reden, want zij vervolgde haar zoektocht naar een verklaring. 'Heeft hij wel genoeg gehad, dan?', vroeg ze.
'Ja mevrouw, meer dan genoeg. Hij heeft zelfs gespuugd', zei ik, alsof ik moest bewijzen dat ik mijn kind niet laat verhongeren.
Toen bleek echter dat het haar niet zozeer om Theijes welzijn als wel om rust aan haar hoofd te doen was. 'Dan wil hij graag naar buiten', zei ze.

Zus van een vriend

2010-05-07T06:56:00.000-07:00

We waren op kraambezoek bij vrienden. Theije was niet in zijn sas en huilde al enige tijd. De zus van de vriend had al een paar keer voorgesteld dat zij Theije even vast zou houden, op een toon die suggereerde dat Theije daardoor beslist zou stoppen met huilen.
Om van het gezeur af te zijn legde ik tenslotte Theije in haar armen. Als kersverse moeder controleerde ik even of zoonlief het wel naar zijn zin had en aaide ik zijn beentje, zodat zijn onderbewustzijn zou noteren dat zijn moeder hem niet zomaar weggegeven had, maar nog in de buurt was.
De zus van de vriend merkte, op hoge koedie-koedie-toon, tegen Theije op: 'Jouw mama vindt het niet leuk hè, dat je bij mij zit. Dat kan ik wel merken.'

Komkommer

2010-04-27T05:03:00.000-07:00

Ik deed de koelkast open en zag dit:

Koelkast

Ik wilde de deur alweer dichtdoen, toen mijn blik getrokken werd door het vierkante, glazen bakje op de een-na-bovenste plank.

Laatste plakje

Wat zou manlief hebben gedacht toen hij dit plakje in het bakje deed en het in de koelkast zette? Ik houd het er maar op dat hij een fascinerend brein heeft...

Terrasje

2010-04-17T11:48:00.000-07:00

Het was warm en droog. Daarom moest er gewandeld worden. Theije ging ook mee, want in zonlicht zitten vitamientjes en bovendien kan hij nog niet zeggen dat hij geen zin heeft om te wandelen, dus tot hij dat wel kan zeggen, wordt hij gewoon meegenomen. (En daarna misschien ook nog wel)

Bij het Spui aangekomen, had ik dorst. Gelukkig had ik erom gedacht een flesje te vullen met koud water en dat mee te nemen. Bovendien was er een bankje langs het water waar nog niemand was gaan zitten. Na meermalen grondig gecontroleerd te hebben of de rem van de kinderwagen wel op de wielen stond en of de kinderwagen met Theije erin niet per ongeluk het ruime sop zou kunnen kiezen, klokte ik wat koud water naar binnen.


Gelukkig werkt de rem van de kinderwagen naar behoren

Prompt gaf Theije te kennen ook dorst te hebben. Gelukkig had hij mama bij zich!

Theije pikt voor het eerst een terrasje. Hij bestelde melk.

... ook niet als het racistische honden zijn

2010-04-09T04:10:00.000-07:00

Nog zonder dat ik het bijbehorende bericht had gelezen, kreeg ik totaal ongepast, maar onbedwingbaar de hiklach van de volgende krantenkop: Racistische hond oog uitgestoken.
Heus waar, hij bestaat echt: Racistische hond oog uitgestoken
Nu ben ik geen voorstander van het uitsteken van hondenogen (ook niet als het racistische honden zijn), maar het lezen van deze krantenkop bezorgt mij lachkriebels zoals mijn zusje ze op begrafenissen van overigens dierbare medemensen pleegt te krijgen. Wat mij zo vrolijk maakt, is dat in deze kop elk waarde-oordeel ontbreekt (hier heeft een journalist goed opgelet op school!), waardoor de kop een hilarische combinatie van naïviteit en tragiek meekrijgt. Het gebruikelijke ontbreken van lidwoorden, maakt de boodschap zo mogelijk nog plastischer.
En nee, hier is geen sprake van boosaardig leedvermaak. Het zo efficïent en kernachtig mogelijk samenvatten van de inhoud van het artikel heeft er simpelweg toe geleid dat deze krantenkop een dusdanig absurdistisch en abstract karakter heeft gekregen, dat ik niet langer de boodschap ervan oppik, maar overschakel op meta-communicatie.
Deze kop zorgt ervoor dat ik niet ga nadenken over de inhoud van het bericht, maar over de formulering ervan en dat was vast niet de bedoeling, maar het is wel een vermakelijk bij-verschijnsel.

Zon, luiers in de wind en narcissen

2010-04-07T03:57:00.000-07:00

Was ophangen terwijl de lucht strakblauw is en de wind door je haren waait. Schone luiertjes die in de zon te drogen hangen.

Theijes luiertjes worden in de zon weer stralend wit

Klein, klein kleutertje...

Narcissen die op de meest onverwachte plaatsen boven de grond uitkomen en uitbundig bloeien. Een zelfgeplukte, gratis bos narcissen uit eigen tuin op tafel.
Meer is er soms niet nodig om mij diep gelukkig te maken.

Theije

2010-04-04T09:34:00.000-07:00

Op 1 maart 2010 is Theije Jonathan van Rij geboren. Hij was niet groot en had moeite met ademhalen toen hij net de reis vanuit mijn donkere, warme buik naar de luide, lichte wereld had gemaakt. Toen hij eenmaal op adem gekomen was, mocht iedereen weten dat hij er was.
Theije is prachtig! Hij heeft een wipneusje en heel mooie, kleine oortjes. Aan zijn voetjes kun je zien dat ze gemaakt zijn om onbezorgd rond te rennen door gras, zand en water. Met zijn handjes aait hij ons soms per ongeluk en zijn ogen zijn blauw en eerlijk.

Theije, 1 dag oud

Theije geniet van lekker badderen

Lief klein mensje

Theije heeft een mama van mij gemaakt. De dingen hebben een andere betekenis gekregen. Strijken is zo erg niet meer, ik heb geen acht uur slaap meer nodig om mij mens te voelen en hoewel Jonathan en ik af en toe verschillen van mening over de manier waarop Theije het liefst tegen ons aan ligt na het drinken, vinden we elkaar telkens in onze hartstochtelijke liefde voor onze zoon.
Als Theije huilt staat mijn hart even stil, omdat ik mij afvraag of hij honger heeft of pijn, maar tegelijkertijd maakt mijn hart een sprongetje omdat zijn stem het kwetsbaarste en krachtigste is dat ik ooit gehoord heb.
Ik ben vastbesloten altijd de best mogelijke moeder te zijn en dat zorgt ervoor dat ik dit jaar de tijd naar Pasen toe veel intenser beleef. Het Stabat mater raakt mij diep en ik vraag mij verbijsterd af wat God bewogen moet hebben om Jezus aan het kruis te laten slaan.
Wat de ultieme uiting van Gods liefde voor ons heet te zijn, is tegelijkertijd van een ongekende wreedheid en vervult mij met verbazing en ontzetting.

Lente

2010-02-20T08:12:00.000-08:00

Enige tijd geleden werd ik door Gerdi Verbeet verrast en vergast op een gedicht. Aan het begin van een vergadering van de Tweede Kamer waren nog niet alle kamerleden aanwezig die geacht werden aanwezig te zijn en Gerdi had kennelijk zin om er een mooie dag van te maken. In plaats van te mopperen of te bellen of de bode erop uit te sturen om de kamerleden te ontbieden, maakte ze van de nood een deugd en droeg een gedicht voor aan de kamerleden die al wel in de zaal waren.
Voor een kort moment kroop ze weer in de huid van docent, die Nederlandse Taal- en Letterkunde heeft gestudeerd. Met gevoel voor stijl droeg ze een gedicht voor dat ze op de kaart had geschreven die ze namens de Tweede Kamer naar Pieter Omtzigt ging sturen om hem te feliciteren met de geboorte van zijn dochter. Omdat ik de vergadering online live volgde, pikte ook ik dit literaire graantje mee.
De politieke ontwikkelingen van de afgelopen nacht en het gevoel dat de lente onontkoombaar in de lucht hangt, maakten dat ik weer aan dit gedicht van Ellen Warmond moest denken.

Sans Rancune (de magieloze medicijnman opgedragen)

Een mens zei hij is een vorstendom
van mogelijkheden:

hij kan een luis zijn op de vervuilde
behuilde huid van de wereld

zich in het uniform der vrees
verkleden kompressen gebeden
op de lippen leggen en zeggen
tranen zijn aardse vreugden

hij kan een hoogmogende stem zijn
en windstil zingen
of manshoog vloeken met ogen
witblind van liefde

een mens zei hij
is een kristal van kansen.

Verpakte liefde

2010-01-18T15:35:00.000-08:00

Ik was jarig en mijn geliefde verwende mij.

's Ochtends kwam ik beneden, alwaar hij mijn lievelingsdeken had uitgespreid voor de kerstboom. Op die deken lagen allerlei cadeautjes en in de kerstboom hing een kaart. Om mij het uitpakken zo comfortabel mogelijk te maken, had hij bovendien een troon van kussens gemaakt en al een beker thee klaargezet. Ik voelde mij opperjarig!

Al het prachtigs, liefs en lekkers dat uit het cadeaupapier tevoorschijn kwam, wil ik u niet onthouden. Bekijk de foto's en beaam: dit is liefde!

Jonathan weet wat ik mooi vind

Verwennerij

Volwassen beker en haar kindje

Eetpapier

Hormonen zijn rare dingen. Twee weken geleden kreeg ik plotseling onweerstaanbare trek in papier. Jonathan vond de verantwoorde oplossing: eetpapier. In het pakje zaten roze, gele, oranje en witte velletjes. Let op de mooie structuur van de gele exemplaren. De witte velletjes waren het lekkerst: die smaakten alleen naar papier en verder nergens naar, terwijl de andere velletjes een soort fruitsmaakje hadden. Ook lekker, maar de smaak van papier gaat momenteel boven alles. Dat ons kind maar spoedig geboren moge worden...

Als ik deze boon plant, gaat er, als het goed is, een bonenplantje groeien met daaraan een boon waarop staat: 'Lieve moeder'.

Bezigheid voor als ik de bank niet meer af kan

Ik was al verliefd op deze prachtige, nostalgische snoepjes toen ik ze voor het eerst zag bij de HEMA. Ze smaakten ook nog eens lekker.

De groene met rode streepjes vind ik het mooiste

Ik vind het heel leuk om cadeautjes in te pakken. Het liefst maak ik ze zo mooi, dat men ze niet meer wil uitpakken. Deze rozetten zullen daar vast bij helpen!

Ik stuurde iemand een Plintkaart

2009-05-13T16:23:00.000-07:00

Op mijn laatste verjaardag werd ik door Jonathan 's middags meegenomen naar Rotterdam. Hij moest zelf werken, maar ik had de hele middag de tijd om De Slegte te doorkruisen op zoek naar boeken die ik nog niet heb, maar wel wil hebben. Aan het eind van de middag had ik nog wat tijd over en ging ik nog een kijkje nemen in een winkel/werkplaats/atelier iets verderop in de straat, waar kunst en andere resultaten van artistiekheid te koop waren.

Het bijzondere daaraan was, dat alles dat geknutseld, geschapen en te koop was, gemaakt was van bestaande voorwerpen en materialen. Zo waren er snackkommen te koop, gemaakt van oude LP's en lampenkappen, gemaakt van chipszakken. Ik kan iedereen die daar ooit in de buurt komt, aanraden een nieuwsgierig kijkje te nemen. Gewone dingen krijgen plotseling een heel andere, bijzondere betekenis en zorgen ervoor dat je je weer verwondert over alledaagse voorwerpen en materialen.

In deze winkel/werkplaats/atelier waren, voor 1 euro per stuk, zelfgemaakte enveloppen te koop. Die waren gemaakt van reclamefolders en bladzijdes uit catalogi. Ik vond het, hoewel verleidelijk, zonde om die enveloppen te kopen, omdat ik vermoedde dat ik dit briljante idee ook zelf ten uitvoer zou kunnen brengen. Het voornemen om zelf enveloppen te maken heeft daarna enkele maanden de tijd gehad om in mijn hoofd te rijpen, aangezien ik nog voldoende HEMA-enveloppen tot mijn beschikking had.

Een paar weken geleden was het voor het eerst zover. Ik stuurde iemand een Plintkaart. De liefhebber weet, dat van deze kaarten niet alleen de afbeelding en de tekst inspirerend is, maar ook het formaat afwijkend. Daar was dan eindelijk de noodzaak tot het fabrieken van een enveloppe.

Inmiddels heb ik al heel wat kaarten in dergelijke enveloppen gestuurd.

Voorkant van een enveloppe

Achterkant van een enveloppe

Felicitatie voor een bruidspaar

Deze kleine, functionele kunstwerkjes zorgen niet alleen voor substantiële bezuiniging en een simpele mogelijkheid om de economische crisis het hoofd te bieden (alleen merkbaar bij het verzenden van tientallen kaarten per maand), maar ook voor zon, onverwachte associaties en, naar ik stiekum hoop, verbaasde postbodes die een envelop net iets langzamer dan anders in de brievenbus laten glijden.

Ik vraag me af, over hoofdpijn.

2009-05-07T16:21:00.000-07:00

Als je met hoofdpijn naar bed gaat, ga je dan vreemd?

Almighty prighty

2009-05-07T16:19:00.000-07:00

Mijn broertje had wisselende obsessies. Geen obsessies die hem een psychiatrisch etiketje bezorgden, maar wel fascinaties die qua intensiteit, hartstocht en tijdelijke monomanie niet onderdeden voor pathologische obsessies. Voor de duur van zo'n obsessie las hij alles dat los en vast zat over het betreffende onderwerp. Toen hij drie jaar was, benoemde hij, met zijn speen in zijn mond, vanaf de achterbank van onze Citroën iedere passerende auto. Hij maakte daarbij niet één fout en wist, behalve het merk van de auto, ook het type te noemen. Toen de auto's een gepasseerd station waren, volgden dinosaurussen (let wel: de Latijnse namen), honden (de mooiste naam vond ik rhodesian ridgeback) en mythen en sagen.

Op een gegeven ogenblik in de hondenfase deed hij de briljante, taalkundige vondst die in onze familie nog steeds als uit één mond klinkt, zodra we iemand enigszins logisch (want wiskundig kloppend), maar volstrekt oncorrect Engels horen spreken: 'Eagle is arend, dus beagle is Barend.' Hij had zojuist de beagle ontdekt. Deze uitspraak kreeg een vervolg: in huize Weststrate ontstond een nieuwe taal. Deze taal bestond uit bestaande elementen van het Engels, aangevuld, verfraaid en hier en daar verminkt met in onze oren volstrekt verklaarbare neologismen.

Deze taal heeft zo diep wortel geschoten in ons gezin, dat wij tot op de dag van vandaag iets dat erg mooi is almighty prighty noemen. In het Nederlands immers rijmt allemachtig op prachtig en, zo redeneerden wij, dat zou het in het Engels dus ook wel doen. Met dank aan onze christelijke opvoeding kenden wij het woord almachtig in diverse andere Europese talen en zo kwamen we tot de conclusie dat prachtig in het Engels wel prighty zou zijn.

Welnu, er zijn van die mensen die je raken tot in het diepst van je wezen. Toen ik de herhaling zag van Šimek voor de verandering van 5 mei 2009, kwam ik tot de ontdekking dat Aad Peters zo iemand is. Zie de mens. Het is een almighty prighty exemplaar!

Voorgoed zonder bril door het leven

2009-04-23T16:17:00.000-07:00

Je zult je bril maar kwijt zijn! Dat is een van de meest pijnlijke en confronterende omstandigheden in het leven. Helemaal als je maar één bril hebt. Tenslotte heb je hem niet voor niets, maar omdat je niet zonder kunt.

Je merkt pas hoe onmisbaar je bril is, als je hem mist. In een routinematig gebaar schuif je hem wat hoger op je neus, terwijl je hem nog steeds kwijt bent. Je voelt je schuldig omdat je je bril, toen je hem nog had, nooit hebt laten merken hoe nodig hij was.

Gisteren werd de wereld ineens wat waziger, de contouren werden onscherp en wat voorheen vast stond, begon te wankelen.

En de rokjes? Tsja, de rokjes...

De puber zonder hengel bleek een schildpad in zijn hand te hebben

2009-04-22T16:15:00.000-07:00

Gisteren was het weer zo ver. Het was een tijdje geleden, maar nu mocht ik weer oppassen op S. (2 jaar oud) en M. (bijna 9 maanden oud).
Ik werd enthousiast onthaald door S., die steeds groter en wijzer wordt. M. lag nog te slapen en mama ging werken. S. opperde dat we naar de kinderboerderij zouden gaan. Ik beloofde dat we die excursie zouden ondernemen, zodra M. uit bed was en haar fruithapje gegeten had. Tot die tijd had S. de ganse achtertuin met zandbak, fiets, ballen en bellenblaas tot haar beschikking. Met die bellenblaas was ook ik bijzonder in mijn nopjes.
Ik grijp de oppasmiddagen altijd aan om de kranten van de afgelopen week en allerhande nuttige en minder nuttige, maar daardoor wellicht aansprekender tijdschriften te lezen. Die activiteit had ik nu, met dank aan het Opperwezen voor het prachtige weer, verplaatst naar de achtertuin van de familie. Tussen de regels door weerhield ik S. ervan om de ramen te zemen met de bellenblaas, om in de kinderstoel (die open is aan de voorkant) te klimmen en vervolgens een halve meter voorover naar de tafel te buigen en om scheepsladingen zand uit de zandbak in de tuin te gooien. Ik vroeg geregeld of er geplast moest worden, viste tennisballen achter opgestapelde tuinstoelen in de schuur vandaan, legde uit dat een basketbal niet in een klein emmertje past en verleidde S. tot het bakken van zandtaartjes. Ondertussen luisterde ik zo nu en dan ingespannen of ik M. al hoorde.
Ook S. was gespitst op geluiden en vroeg geregeld: "Hoor je M. al?" Na enige tijd vond ze blijkbaar dat het lang genoeg geduurd. Nadat ze nog eens gevraagd had of M. al wakker was en ik wederom verteld had dat zij nog sliep en dat ik daar geen verandering in ging aanbrengen, stelde ze voor: "Zullen we dan alleen naar de kinderboerderij gaan?" Ik genoot van de kinderlijke naïviteit waarmee ze veronderstelde dat we M. gewoon in haar eentje in het huis konden laten slapen en er samen vandoor konden gaan.
Enige tijd later, gezeten achter een beker aanmaaklimonade, vertelde S. dat vriendinnetje X. (ruim 1 jaar oud) bij hun was geweest, zodat haar moeder even weg kon. Op mijn vraag of X. al kan praten, was het intrigerende antwoord: "Ja, een beetje, maar nog niet zo hard..." Ik lachte uitbundig.
M. werd uiteindelijk zodanig laat wakker dat de kinderboerderij, toen we er kwamen, al dicht bleek te zijn. Ik bevestigde S. op pedagogisch verantwoorde wijze in haar gevoel van teleurstelling en wist haar er daarna gelukkig van te overtuigen dat nog-een-rondje-fietsen-en-op-een-bankje-limonade-drinken-en-snoepbeertjes-eten net zo leuk is als een bezoek aan de kinderboerderij. S. trapte dapper door op haar groen-met-veel-andere-kleurtjes-Hippofiets. Ik schets u haar uitdossing: een stoere broek, kleine Teva'tjes, paardestaart, glitterspeldjes en een enigszins te grote, oranje zonnebril die afzakt op een bezweet neusje. Om de tien seconden blies S. met een wat geïrriteerde blik in de ogen een plukje haar uit haar gezicht.
Terwijl we het bankje naderden, kwamen we drie pubers met twee hengels tegen. De puber zonder hengel bleek een schildpad in zijn hand te hebben. De drie bleken zich, in aanwezigheid van S. en M., in een mum van te tijd te kunnen ontwikkelen van slungelige, duwende en mopperende jongens naar open, lieve en zorgzame mannen. Ik vertelde S. dat een schildpad, net als een slak, zijn huisje op zijn rug draagt. "Ja", zei de blonde jongen, "en als ie dan gaat slapen trekt ie zo zijn kopje in en dan gaat helemaal in zijn huisje". Hij maakte er bijpassende bewegingen bij.
Ik had een prachtige dag!

Een gebrek waarover je liever niet spreekt

2009-04-22T16:09:00.000-07:00

Mijn opvoeding kende een opvallende lacune. Een gebrek waarover je liever niet spreekt. Als het onverhoopt toch ter sprake komt, put je je uit in verontschuldiging en tracht je te bewijzen dat het verder allemaal redelijk goed is gekomen. Zo'n gebrek.

Vorige week dinsdag is dit hiaat opgevuld. En aangezien ik een gemist onderdeel van mijn kindertijd inhaalde, was ik opdat moment, ondanks mijn 26 wijze jaren, weer helemaal kind.Ik heb manlief vlak voor sluitingstijd nog een keer meegesleept naar de Python. Die is immers veel spannender als je inmiddels ervaren hebt hoe afgrijselijk snel en hoog hij gaat. Ik heb gelachen, gedroomd, me verwonderd, genoten en gekrijst en vele volwassenen de wenkbrauwen doen fronsen.

Ik beschouw mijn opvoeding nu als 'de voltooiing genaderd'. Met dank aan mijn geliefde!

Hij zei: 'Sprietsj!'

2009-04-10T16:02:00.000-07:00

Van mijn geliefde kreeg ik een paar dagen geleden mijn allereerste paashaas ooit. Hij zat in prachtig kreukelig aluminiumpapier en hij was echt hol. Dat hoorde je als je er tegenaan tikte. Bij de grote mama-paashaas hoorden nog wat kleine haasjes en wat eitjes. Ik nam me voor om de grote haas zo lang mogelijk heel te laten, voor ik hem met wreed genoegen zou verorberen.

Ik pakte heel voorzichtig een klein haasje uit en streek in een bui van melancholie voorzichtig het zilverpapier glad met mijn nagel.

Mijn zusje en ik deden dat vroeger ook altijd met het middelste stukje van een Chokotoff-papiertje. Dat kon je, als je handig was, ongescheurd eraf halen en gladstrijken. We gebruikten het vervolgens als boekenlegger.

Ik at het kleine haasje op. Ik voelde me een dierenbeul van het soort waar Marianne Thieme verontwaardigd een kruistocht tegen zou beginnen als ze wist wat ik gedaan had. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het haasje heerlijk smaakte. Ik genoot echter nog meer van het feit dat ik een heuse, eigen paashaas had gekregen.

Ik zal vroeger ongetwijfeld aan mijn moeder om een paashaas gevraagd hebben als we bij de bakker waren. Mijn zusje was minder afwachtend en veel doortastender. Rond pasen had de plaatselijke banketbakker al zijn creatieve talent in een kippenfamilie van chocolade gestopt. Op de toonbank prijkte een statige haan, een iets kleinere kip en zo'n honderd schattige, gele kuikentjes. Toen de bakkersvrouw zich even omdraaide om een brood van de plank te pakken, deed mijn zusje een greep naar de haan. Ze stak zijn kop in haar mond en beet. De haan bleek niet zomaar een saaie haan te zijn: hij was gevuld. Geschrokken zei mijn lieftallige zusje, met haar mond nog vol haan: "Hij zei: 'Sprietsj!' " Hoe mijn moeder de bakker schadeloos gesteld heeft, vermeldt het verhaal niet.

Ik besloot wat meer clementie met mijn haas te betrachten en hem een paar dagen op een ereplaats ten toon te stellen. De orchidee die normaal gesproken op het kastje staat, verplaatste ik naar de tafel en de haas zette ik gezellig op het kastje, naast twee andere figuren die ons huis bewonen sinds ik met Jonathan getrouwd ben.

Gollum keek eerst nog wat argwanend, maar zag na enige minuten het voordeel in van een kastgenoot: een nieuw doelwit voor zijn manipulaties. De trol (een souvenir van Jonathans fietsvakantie met zijn broer in Zweden) leek het gezelschap van de haas van meet af aan te kunnen waarderen. Tenslotte is zij allang uitgepraat met Gollum en verveelt ze zich regelmatig. Ze heeft nog geen mannetjestrol kunnen vinden die haar ter zijde wil staan.

Een dag heb ik het volgehouden om alleen liefdevol en met verlangen naar mijn haas te kijken. Toen werd de verleiding te groot.

De haas was van chocolade, dus men mag het mij niet euvel duiden dat ik hem na slechts een dag al genuttigd heb. Het chocoladepromillage in mijn bloed moet immmers van tijd tot tijd drastisch verhoogd worden!

Ik zocht alleen nog een aanleiding

2009-04-08T15:47:00.000-07:00

Met het krieken van de lente kreeg ik de onweerstaanbare drang om iets met vilt te doen. Het voelt zo lekker en ziet er zo ambachtelijk uit. Bovendien is het er in alle kleuren van de regenboog en daar word ik altijd blij van. Ik zocht alleen nog een aanleiding.

Vrienden van ons verwachtten rond die tijd hun eerste kindje. Het zou een dochter worden, zoveel wisten we al. Dus haalde ik een patroon voor baby-slofjes van het internet en kocht ik vilt. Ik maakte slofjes voor Vlier, die toen nog niet geboren was. Et voilà, een nieuwe liefde was ontstaan.

Zodra ik met vilt bezig ben, voel ik me een ecologisch beter mens en een oervrouw en ik moet zeggen dat dat me goed bevalt.
De resultaten vind ik ook niet tegenvallen.

Ik besef dat dit een veer in eigen achterste is, maar die moeten er ook zijn. Vandaar.

De lente hangt aan het balkon

2009-03-16T15:37:00.000-07:00

Ik ben gelukkig.

Een van de mooiste dagen van het jaar is de dag waarop ik de oude, verschrompelde, bruine stengels en bollen uit de bloembakken haal en er nieuwe, veelbelovende exemplaren voor in de plaats poot. Dit jaar verlangde ik zo vol ongeduld en hartstochtelijk naar de lente, dat ik geen bollen gepoot heb. Als je dat doet, duurt het namelijk nog weken voor er een paar aarzelende, groene sprietjes boven de potgrond uitkomen. Ook charmant, maar dit jaar niet snel genoeg. Daarom heb ik deze keer voor violen gekozen. Voor de belachelijk lage prijs van gemiddeld twaalf cent per viool heb ik tien paarse en tien gele exemplaren aangeschaft.

Ze zijn prachtig en ontroerend mooi! Ze laten de hoop op warmte, vreugde en schoonheid onweerstaanbaar sterk in mij opborrelen.

Hij krijgt een taart.

2009-03-07T14:32:00.000-08:00

D. wordt bijna 23. Vanavond geeft hij alvast een fuif.

Hij krijgt deze taart van mij.

Tot zover de Ikea-kruk

2009-03-07T14:26:00.000-08:00

Aan alles komt een einde. Deze kruk maakte inmiddels zo'n twintig jaar deel uit van mijn leven.

Ik had de zitting een paar maanden geleden in dezelfde kleur als de boekenkast geschilderd. Sindsdien onbraken er twee schroeven aan. Die schroeven waren blijkbaar van essentieel belang om de kruk overeind te houden.

Ik gun elke kruk zo'n liefdevol einde: manlief zat erop toen ik hem knuffelde.

Vlier

2009-03-05T14:23:00.000-08:00

Joepie!! Er is weer een mooi mensje bij op de wereld en ze is zo welkom! Bij vrienden is Vlier geboren en we zijn blij.

En nu lijkt het erop dat hij spoedig doodgaat.

2009-03-04T14:14:00.000-08:00

Mijn geliefde is aan zijn derde vogel bezig. Nummer Een rook zijn kans toen zijn vleugels niet op tijd gekortwiekt waren. Hij was ineens weg. Nummer Twee had de gewoonte om alles wat Jonathan at of dronk ook te willen nuttigen. Op een dag stond er macaroni op het menu. Jonathan stond in de pan met kokende elleboogjes te roeren, toen Nummer Twee besloot een bad te nemen in de pan. Hij overleed aan een hartstilstand. Nummer Drie heet Roac.

Roac was Jonathans eerste liefde. Hij bracht elke avond door op Jonathans schouder en woonde in een enorm, met veel liefde getimmerd hok. Hij mocht zoveel herrie maken als hij wilde, want overdag was Jonathan niet thuis en 's avonds luisterde hij naar metal en daar kon Roac toch niet tegenop.

Op een, voor Roac, kwade dag nam Jonathan mij mee naar huis en een jaar later waren we getrouwd in gemeenschap van goederen. In deze juridische constructie behoren vogels tot de goederen. Roac moet Jonathan nu dus met mij delen en Jonathan heeft tegenwoordig een voorkeur voor mij. We hebben een nieuwe, kleinere kooi gekocht, want Roac moest met kooi en al in de vensterbank kunnen staan. We hebben geprobeerd zijn leven te veraangenamen en van nieuwe uitdagingen te voorzien door allerlei spiegeltjes en belletjes in zijn kooi te hangen. Roac krijgt vrijwel dagelijks vers eten en vers water. Sinds Jonathan echter ook van mij houdt, gedraagt Roac zich als een verongelijkte minnares, hoewel hij een mannetje is. Misschien is hij een verongelijkte minnaar. Hoe dan ook, hij is veranderd in een verbitterde vogel die er een eer in schept om mij tot bloedens toe te pikken en dusdanig luid te krijsen en te gillen dat ik me helemaal kan voorstellen hoe de gevangen in Guantanamo Bay zich bij tijd en wijle moeten voelen.

Ik heb uiteraard geprobeerd om van Roac te houden. Tenslotte houdt mijn man van hem en a friend of a friend is a friend, nietwaar? Ik heb me er echter kort geleden bij neergelegd dat het nooit iets zal worden tussen Roac en mij. Als ik mijn beklag doe bij vriendinnen die thee komen drinken, fluit Roac alleraardigste wijsjes en gedraagt hij zich voorbeeldig. Manlief kon eerst bijna niet geloven dat zijn vogel zich zo misdroeg. Nadat Roac mij gebeten had tussen het randje van mijn wijsvingernagel en mijn huid heb ik de rest van die dag in mijn vinger geknepen, zodat er 's avonds nog wat bloed zichtbaar was. Daarmee heb ik manliefs medelijden gewekt. Sindsdien is Jonathan op mijn hand.

Welnu, deze vogel is tegenwoordig mijns inziens levensmoe of ernstig ziek. De afgelopen tijd heb ik herhaalde malen overwogen om een briefje bij 's lands grootste kruidenier op te hangen. Gratis af te halen: lieve, kindvriendelijke, muzikale vogel. Ik moet bekennen dat ik gewenst heb dat Roac vogelgriep zou krijgen. En nu lijkt het erop dat hij spoedig doodgaat.

Ik verdenk hem ervan dat hij straks alleen maar doodgaat om mij een knagend schuldgevoel te bezorgen.

Met mijn oom de kapitein op een vrachtschip onderweg naar Basel

2009-02-23T14:20:00.000-08:00

Ik mocht de auto van mijn lief gebruiken. Die van mij had dan wel de geest gegeven, mijn oma nog niet en ik was vastbesloten om bij haar langs te gaan. Tenslotte had ze net een dubbele longontsteking achter de rug en als ik mijn ouders moest geloven, kwam ze nauwelijks meer buiten en leed ze hevige pijn ten gevolge van reuma en botontkalking.

Mijn oma is een zeer ondernemende, gevatte en eigenwijze dame. Tot een jaar of twee geleden -ze was toen 75- zeemde ze haar ramen aan de buitenkant nog zelf. Die prestatie is indrukwekkender dan hij lijkt, want door een constructiefout gaan de ramen van de woonkamer naar buiten toe open. Het appartementencomplex waar oma woont, is pal tegen de rand van de kade aangebouwd en daarom is geen enkele glazenwasser bereid aan die kant van het gebouw de ramen te zemen. Mijn oma vindt het echter voor haar uitzicht en reputatie van groot belang dat de ramen ook aan de kant van het water streeploos schoon zijn.

Zij haalde daarom alle planten uit de vensterbank, zette er een emmer gloeiend heet sop in, ging op haar blote voeten in diezelfde vensterbank staan, hield zich met een hand vast aan het raamkozijn en gebruikte een bezem met een spons eraan gebonden om met haar andere hand de ramen te zemen. De filosofie achter de blote voeten was, dat ze dan minder snel zou uitglijden dan op sokken. Toeristen die met hun jacht onder oma doorvoeren, moeten aan haar gezonde verstand getwijfeld hebben. Dat deed de familie zelfs zo nu en dan.

Voor het geval dat ze wel een keer uit het raam zou vallen had oma trouwens bedacht dat ze dan nog gauw tegen de buitenmuur zou afzetten, zodat ze niet op de ondiepe kadekant te pletter zou vallen, maar ergens midden in de haven zou landen. Ze schatte haar overlevingskansen daar groter in.

Welnu, als deze oma niet meer buiten schijnt te komen, over pijn klaagt en zich nog slechts met moeite kan bewegen, is haar einde nabij. Om die reden beschouwde ik het als mijn kleindochterplicht om haar te bezoeken. (En als een groot plezier, want ze is erg lief.) Toen Shouf Shouf midden op de snelweg besloot dat hij een vroegtijdig, zelfgekozen levenseinde verkoos boven een veelbelovende gezamenlijke toekomst, had ik dus twee keuzes: met het openbaar vervoer naar oma te gaan of de auto van mijn geliefde te lenen. Het werd die laatste optie en zo ging ik een dag na Shouf Shoufs daad van ontrouw met een andere auto op pad. Ik voelde me als een weduwe die een week na de begrafenis van haar geliefde echtgenoot met de buurman op een feestje verschijnt.

Oma's auto stond voor de deur, maar ze deed niet open. Ze nam ook de telefoon niet op. Ik belde elk familielid op dat iets zou kunnen weten over de whereabouts van oma, maar niemand kon mij vertellen waar ze was. Ik begon te vrezen dat Shouf Shouf deze week niet de enige zou zijn van wie ik node afscheid zou moeten nemen.

Toen belde mijn vader me terug. Enigszins verontrust, want hij had tijdens een vergadering vier keer zijn mobiele telefoon tot zwijgen moeten brengen. In onze familie dergelijk duidt telefonisch gedram doorgaans op de val van het kabinet of op accute rampspoed binnen het gezin. In die volgorde.

Papa kon mij vertellen waar oma was: met mijn Oom de Kapitein op een vrachtschip onderweg naar Basel.

Ik besloot dat ik de ranonkels, die ik de dag ervoor al voor oma had gekocht, aan iemand anders zou geven. Aan iemand die is, waar je denkt dat hij is, als je zin hebt om langs te komen. Iemand die bloemen verdiend heeft. Iemand die van mij hield.

Een paar straten verderop heb ik de bloemen op opa's graf gezet. Ik verbeeldde me dat ik een aai over mijn bol voelde.

En honden vinden mij om op te vreten

2009-02-20T14:11:00.000-08:00

Het plan was zo leuk: mijn oma verrassen met een bezoekje. Mijn auto had net een grote beurt gehad en dus werd het de hoogste tijd om te gaan genieten van de gedachte dat hij het nog minstens een jaartje zou gaan volhouden. Daarvoor was de reis naar oma een uitgelezen kans: een uur heen en een uur terug met 120 km. per uur. Heerlijk!

Iets voorbij Roosendaal had ik getankt. Ik was net weer aan het optrekken en reed over een soort viaduct. Het ging letterlijk bergafwaarts en daarom verbaasde het mij dat Shouf Shouf, zoals mijn auto sinds jaar en dag heet, met het gaspedaal tot op de bodem ingetrapt toch steeds langzamer vooruit kwam. Al gauw kwam de snelheidsmeter niet meer boven de 90 uit en ik begon tegenwind te vermoeden. Typisch gevalletje ontkenningsfase. Niet zachtzinnig werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt, toen er een rood lampje begon te branden en ik als advies kreeg: check engine. Toen er ook nog een verdachte geur uit de ventilatieroosters begon te komen, schoof ik schielijk twee rijbanen op, zette de panieklichten aan en reed de vluchtstrook op.

De woorden 'panieklichten' en 'vluchtstrook' helpen niet erg mee om rustig te blijven. Met de hoognodige dingen in de hand haastte ik mij om de auto te verlaten en heb ik eerbiedige afstand genomen, omdat ik een knal, een rookwolk en rondvliegende onderdelen verwachtte. Ik prees mij gelukkig dat ik 's ochtends de tegenwoordigheid van geest had gehad om mijn mobiele telefoon in mijn tas te stoppen en dat ik lid was van de ANWB. Ik had het nummer net ingetoetst en wachtte op een keuzemenu of een stem die mij zou aanraden om aan de lijn te blijven, toen ik een lange piep hoorde en ik me realiseerde dat ik op zoek moest naar een gele praatpaal.

Nadat ik met veel pijn en moeite over de vangrail was geklommen - die dingen zijn hoger dan ze lijken en ze hebben scherpe randen - begon ik dapper te lopen. Het goot uiteraard van de regen en mijn laarzen bleven af en toe in de modder staan, terwijl ik bijna doorliep. Al gauw voelde ik mijn sokken nat worden en stelde ik mij voor hoe allerlei kleine insecten, wormpjes en algen tussen mijn tenen door kringelden. Een half uur en een handvol toeterende vrachtwagenchauffeurs later was ik nog steeds geen praatpaal tegen gekomen, maar zag ik aan de rand van het weiland waar ik langs liep wel een boerderij staan.

Ik zette mij mentaal al schrap, want boeren hebben honden. En honden vinden mij om op te vreten. Ik was dan ook erg opgelucht toen er alleen een drijfnatte, lelijke poes over het erf scharrelde en de boerin de deur op een kier zette. Enigszins argwanend keek ze me aan, maar kennelijk wisten mijn bemodderde kuiten en het water dat uit mijn jas droop haar ervan te overtuigen dat ik het niet op haar kostbaarheden voorzien had, maar daadwerkelijk in nood verkeerde. Ik kreeg de telefoon te leen en opperde dat ik, gezien de plaggen onder mijn laarzen, buiten zou blijven staan. De boerin vond dat kennelijk een goed idee en verdween met een wasmand onder haar arm in het huis.

De ANWB-er die ik aan de lijn kreeg, probeerde door middel van ja/nee-vragen uit te vinden waar ik mij bevond en wat er met mijn auto aan de hand kon zijn. Was ik Roosendaal al voorbij? Ging ik richting Vlissingen of niet? Had ik mijn auto onbeheerd achter gelaten? Dat laatste was het geval, waarop de beste man beloofde Rijkswaterstaat op de hoogte te stellen van het feit dat Shouf Shouf moederziel alleen met zijn knipperlichten aan op de vluchtstrook van de A 58 stond, zodat mijn auto er nog zou staan als ik weer teruggelopen was.

Inmiddels ben ik niet alleen doordrongen van de absolute onmisbaarheid van de ANWB, maar vind ik ook dat ze het predikaat koninklijk moet krijgen als ze dat nog niet heeft, en probeer ik te wennen aan het idee dat ik Shouf Shouf spoedig naar een autokerkhof zal moeten brengen.De koppakking, wat dat ook moge zijn en waar die zich ook moge bevinden, heeft het namelijk begeven en dat schijnt fataal te zijn voor auto's op leeftijd. Helemaal als de auto minder gekost heeft dan de reparatiekosten tot nu toe en als hij feitelijk total loss is zodra de benzinetank leeg is.

Shouf Shouf had een mooier einde verdiend, met een rustige, goed verzorgde oude dag. Hij zou af en toe liefdevol in de was zijn gezet, als hij mij daarvoor de kans had gegeven. Ik zou pleziertochtjes met hem gemaakt hebben en samen zouden we genoten hebben van slakkegangetjes en binnendoorroutes.De toekomst leek zo veelbelovend.

Het heeft niet zo mogen zijn. Ik denk dat Shouf Shouf bang was dat hij moest blijven doorwerken tot zijn zevenenzestigste.

Ik vraag me af, drie bonken.

2009-02-07T15:41:00.000-08:00

Waarom hoor je maar drie bonken, en geen vier, als je met je auto over een drempel rijdt. (Inmiddels ben ik erachter. Bonk 1 hoor je als de voorwielen de drempel oprijden, bonk 2 als de voorwielen de drempel afrijden en de achterwielen de drempel op en bonk 3 als de achterwielen de drempel afrijden.)

Het klonk als een gezellige, oude hond

2009-01-29T13:58:00.000-08:00

Tot afgelopen zondag was het Norovirus voor mij een onbeduidende buikgriep, waar in het verre Groningen bejaarde mensen aan overleden. Ik vond dat een geruststellende wetenschap, aangezien Groningen nog altijd op zo'n drie uur flink doorrijden van mijn huis ligt, ik pas 26 jaar ben en ik in mijn arrogantie dacht dat buikgriep net zoiets is als verkoudheid, maar dan op een andere locatie.

Inmiddels heb ik een aantal schokkende ontdekkingen gedaan:
-het Norovirus kan lange afstanden afleggen
-als gevolg daarvan is Oud-Beijerland niet langer veilig voor grote gevaren
-als je pas 26 bent kun je ook doodgaan
-buikgriep is een ernstige ziekte
-het Norovirus is een bijzonder ernstige ziekte
-als je nog niet bejaard was toen je het Norovirus opliep, voel je je in elk geval hoogbejaard tegen de tijd dat je beseft dat je het overleefd hebt

Op zondagavond had ik nog in naïeve rust genoten van de nasi die manlief had klaargemaakt. In de daaropvolgende nacht kreeg ik het gevoel dat er een octopus door mijn maag slalomde en veranderde ik in een fontein. Zo'n fonteintje dat sommige mensen als decoratie aan de rand van het vijvertje in hun tuin zetten: een vis met dikke lippen en bolle ogen die water uitspuugt en zo de vijver vult. Van zo'n vis die op de rand van de vijver staat, zou je verwachten dat hij spoedig het bewustzijn gaat verliezen, aangezien hij op het droge staat. Vandaar ook die uitpuilende ogen, de angstige blik en de opzwellende lippen. Met mij gebeurde dat in elk geval wel: van pure ellende bezwijmde ik, Godzijdank in manliefs armen. Hij kreeg echter stank voor dank, want het was nodig dat de badkamer schoongemaakt zou worden en behalve mijzelf en onze vogel was er niemand in huis die dat kon doen. En de vogel sliep. Nog dagenlang heb ik geslapen, niet gegeten, gedroomd over vrouwenleed en 's avonds manlief bezworen dat ik van hem hield, ook als ik de ochtend niet zou halen. Ik kan me voorstellen dat de gedachte de kop opsteekt dat ik een aansteller ben die het internet afspeurt naar buitenissige aandoeningen en vervolgens de dokter belt om die ervan te overtuigen dat een visite zal leiden tot exclusief studiemateriaal waarmee de Nobelprijs voor de Geneeskunde gescoord kan worden. Mijn naasten echter weten, dat ik ooit de fietstocht naar school (22 km. enkele reis) heb volbracht, ondanks dat ik flauwviel op het moment dat ik de fietsersbuis van de Heinenoordtunnel uitkwam en dat ik vlak voor een operatie heroïsche uitspraken deed om mijn omgeving gerust te stellen. Mocht er dus nog iemand zijn die, net als ik tot voor kort, vindt dat het woord Norovirus doet denken aan een gezellige, oude hond, dan kan ik die persoon ervan verzekeren dat het in dit geval om een zeer agressieve, mensonvriendelijke, levensgevaarlijke, stinkende terriër gaat, die je de strot afbijt, zodra je met je ogen knippert.